HET BLAD. 331 



Nu is het ons duidelijk , hoe 't komt , dat een blad , hoe groot en 

 daarbij dun ook , toch in den regel vlak uitgebreid kan blijven staan ; 

 dit skelet toch is eigenlijk een deel van den stam ; die vezels zijn niets 

 anders dan uitgespreid hout. Nu weten we tevens dat de tengere blad- 

 steel daarom het geheele blad kan ophouden , omdat hier een aantal 

 bundels , elk uit een aantal vezels bestaande , digt aaneengesloten zijn. 

 Bovendien zgn die nog door cellen omgeven en, zooals we gezien heb- 

 ben , mede door het opperhuidsvliesje overdekt. 



Vóór ik van dit onderwerp afstap, wil ik terloops nog even melding 

 maken van een eigenaardig verschijnsel, 't welk in dit opzigt eene op 

 Madagascar thuis behoorende waterplant {Ouvirandra fenestralis) oplevert. 

 Ook hier ontstaat het skelet , hoewel eenigzins gewijzigd , op dezelfde 

 wijze ; maar , wat bij andere planten regel is , geschiedt bij deze vol- 

 strekt niet. De mazen hiervan worden namelijk niet door celweefsel 

 aangevuld, en blijven dus open. Ze zijn hier tevens tamelijk wijd en 

 langwerpig , vrij regelmatig vierkant , tengevolge waarvan zulk een blad 

 een sierlijk, maar vooral zeer merkwaardig voorkomen verkrijgt. 



Men ziet derhalve, dat een blad, hoe eenvoudig zich dat somwijlen 

 ook voordoet , toch , wèl beschouwd , een meesterstuk is van kunst ; 

 dat het, wat zijn zamenstel betreft, zeer doelmatig ingerigt is, loopt 

 evenzeer in 't oog, waarbij nog optemerken valt, dat die nerven en 

 aders, uit holle buisjes bestaande, zeker niet weinig aandeel moeten 

 hebben aan eene geregelde verspreiding van de door de wortels opge- 

 nomen en door stam en takken opstijgende vochten. Bedenkt men 

 hierbij nog, dat die aderverspreiding, bij soortelijk verschillende gewas- 

 sen altijd min of meer verschillend is, en daarentegen bij planten van 

 dezelfde soort , onverschillig in welk werelddeel ook groeijende , stand- 

 vastig overeenkomt , dan beginnen we , dunkt mij , reeds bij dit eerste 

 gedeelte onzer beschouwing , dit plantendeel meer opmerkzaamheid waard 

 te keuren , dan men 't zoo oppervlakkig wel zou toegedacht hebben. 



II. 



DE VORM VAN HET BLAD. 



Vestigen we thans eenige oogenblikken onze opmerkzaamheid op de 

 bladeren , inzonderheid met het oog op hunnen vorm. 



Men behoeft zich nimmer 't allerminste met kruidkunde bezig te 



