332 HET BLAD. 



hebben gehouden, ja zelfs nooit bijzonder over de planten te hebben 

 gedacht, om te weten, dat de bladeren in hunnen vorm eene verba- 

 zende verscheidenheid opleveren. Dit weet men, men heeft het gezien, 

 zonder er daarom bepaald op te letten. Wie toch kent niet de naald- 

 vormige bladeren der Dennen, de rondachtige van den Lindeboom, 

 die van den Esch en van den wilden Kastanjeboom of die van 

 de Peen en de F enkel. 



Dit nu zijn er maar enkele, die mij zoo terloops in de gedachten 

 komen, maar die toch alle onderling aanzienlijk in vorm verschillen. 

 Gemakkelijk had ik nog grooter verschil kunnen opnoemen, maar 't 

 behoeft niet. Nu stelle men zich maar eens voor, dat die alle, hoe 

 weinig ze ook op elkaar gelijken, door overgangsvormen zoodanig aan 

 elkaar verbonden worden , dat ze eene geregeld opklimmende reeks vor- 

 men. Zoo valt het b. v. niet moeijelyk om de stijve Dennenaald met 

 het sierlijk handvormige blad van den Kastanjeboom, door daartus- 

 schen liggende overgangsvormen , zoodanig aan elkaar te verbinden , 

 dat het verschil, hoe aanzienlijk ook tusschen de beide uitersten, als 

 't ware ongemerkt opgelost wordt. Dan eerst verkrijgt men eenig , 

 hoewel toch slechts zeer onvolkomen, begrip van de verscheidenheid 

 die hierin door de Natuur voortgebragt werd. 



En 't is juist aan die verscheidenheid van bladvormen, dat we voor 

 een goed deel den aangenamen indruk verschuldigd zijn , die een land- 

 schap op ons maakt. Men moge over 't algemeen hier maar spaarzaam 

 aan denken , 't is toch niet minder waar. Dit ondervindt men het beste 

 wanneer men zich in eene streek bevindt, waar, onverschillig door 

 welke oorzaak, dezelfde bladvorm de heerschende is. Is die vorm dan 

 zeer sierlijk , en is er niets wat op het geheel een storenden invloed 

 uitoefent , dan zullen we daarvan aanvankelijk wel is waar een niet 

 onaangenamen indruk ontvangen ; spoedig echter verdwijnt die , daar 

 hij niet diep genoeg was , om plaats te maken voor een anderen ; de 

 eenvormigheid, de eentoonigheid van 't geheel valt ons nu in 't oog; 

 een gevoel van verveling dringt zich tegelijk als aan ons op. Waar 

 verveling ontstaat, wordt ze ons doorgaans spoedig meester; ernst, 

 zwaarmoedigheid, somberheid volgen haar, en we snakken ten laatste 

 naar wat afwisseling , niet minder dan de dorstige naar een teug water. 



De kennis van al die verschillende bladvormen en der namen, waar- 

 door ze onderscheiden worden , was steeds een leelijk struikelblok voor 

 hen, die zich in de kruidkunde begonnen te oefenen, en 't zou mij 



