HET BLAD. 



333 



Fig. 3. 



niet verwonderen wanneer enkele lezers , die daarvan kunnen meepra- 

 ten, nog eene soort van huivering gevoelen als ze terugdenken aan 

 die botanische terminologie, waaraan inzonderheid vroeger eene uit- 

 breiding gegeven werd, als hing er het heil der wereld aan. Dit van 

 buiten leeren van eene lange reeks woorden was er echter juist op 

 berekend, om de door de Natuur opgewekte liefde voor planten en den 

 lust voor botanie den doodsteek te geven, en was dan ook zonder 

 eenigen twijfel de oorzaak dat sommigen, die zich anders gaarne met 

 deze wetenschap zouden hebben bezig gehouden, haar slechts als eene 

 opeenstapeling van klippen beschouwden , waartusschen men gemakkelijk 

 den hals kon breken , maar waarbij naar 't scheen anders niet veel 

 heil was te halen, en zich er dus niet meer meó bemoeiden dan strikt 

 noodzakelijk was. 



Ik stel mij dan ook volstrekt niet voor hier eene opsomming der 

 verschillende bladvormen te geven , maar veeleer 

 om, door vlugtig te wijzen op den geleidelijken 

 overgang, die hierin, zelfs zonder moeite, te be- 

 speuren is, de éénheid te doen uitkomen, welke ook 

 hier , even als overal in de natuur , aan die schier 

 eindelooze verscheidenheid ten grondslag ligt. 



Wanneer men eene boon, eene witte boon of 

 een pronkboon b. v. , in den grond legt , dan zal 

 die spoedig ontkiemen , d. w. z. dat de kiem , die 

 in het omhulsel besloten lag en daar slapend 

 leefde , tot een zich naar buiten kenmerkend leven 

 wordt opgewekt. Na verloop van weinige dagen 

 toch zien we een stengeltje uit den grond oprij- 

 zen , voorzien van een tweetal tegenover elkander 

 zittende rondachtige ligchaampjes , die van onderen 

 bol en van boven genoegzaam vlak zijn (fig. 3). 

 Met die vlakke bovenzijde lagen ze aanvan- 

 kelijk tegen elkander aan, en daartusschen wa- 

 Kiempiant der witte Boon j.q^ slechts de twee naauw herkenbare, maar 



thans, nu ze veel grooter geworden zijn, duide- 

 lijk zigtbare blaadjes besloten, die zich nu iets 

 hooger aan het jonge stengeltje bevinden. Nu 

 zou men alligt meenen dat deze laatste de eerste blaadjes zijn die aan 

 het plantje voorkomen ; dan zou men zich echter vergissen. 



{Phaseohis vnlgaris). 



De letters hebben dezelfde 



beteekenis als bij fig. 6. 



