HET BtAD. 335 



dat deze in staat zijn zelf hun voedsel te zoeken; dit doen wel is waar 

 de vogels niet, maar toch is er voor het allereerste voedsel, van het 

 pas ten leven gekoesterde, maar onvolwassen en langzaam in de eijer- 

 schaal zich ontwikkelende kuiken gezorgd ; het eiwit voorziet daarin. 

 De insecten leggen hunne eijeren daar, waar het pas uitgekomene en 

 nog hulpelooze diertje genoegzaam voedsel vinden kan , dikwijls zelfs 

 zonder dat het zich daartoe behoeft te verplaatsen ; het doel is steeds 

 hetzelfde, hoe verschillend ook de middelen zijn, die gewijzigd zijn naar 

 de natuur van het individu. Zoo ook hier. 



De tarweplant hoopt in het zaadhulsel , nevens de kiem , eene aan- 

 zienlijke hoeveelheid zetmeel op, wel is waar als zoodanig ongeschikt 

 tot voedsel voor de jonge plant, maar 't welk, tijdens de kieming , door 

 scheikundige omzettingen in suiker overgaat; deze wordt in het water 

 dat in de zaadkorrel dringt opgelost , en dit strekt der ontwakende 

 kiem tot voedsel , die , daardoor in omvang toenemende , haar worteltje 

 tot in den grond kan verlengen; het onontwikkelde blaadje komt nu 

 tot ontwikkeling en dringt naar buiten , zoodat , juist wanneer die voor- 

 raad van zetmeel uitgeput is, het plantje ook zelfstandig kan leven. 



De plant , waaraan die boon gegroeid is , zorgde niet minder voor 

 hare jonge telgen dan de tarweplant, maar hare maatregelen verschillen 

 een weinig , dit is alles. — Hier toch zijn de heide eerste blaadjes 

 bestemd om tot verzamelplaatsen van zetmeel — van voedsel dus — 

 te dienen. Maar daartoe is het dan ook noodig dat deze grooter, veel 

 grooter zelfs zijn dan anders het geval is ; ze zijn er dan ook geheel en al toe 

 ingerigt en wijken daardoor zeer in gedaante van andere bladeren af. 



Dit zijn die twee rondachtige ligchaampjes , die allereerst te voorschijn 

 komen, nadat men de boon gezaaid heeft; men noemt ze zaadbladen 

 of zaadlobben , welk laatste woord het meest gebezigde is (zie fig. 3« en 6»). 



Deze worden dan ook weldra geheel door de jonge plant uitgeput; 

 vol en vast als ze aanvankelijk waren, zijn ze reeds na weinige 

 dagen slap en gerimpeld geworden, en vallen spoedig af. Ze hebben 

 hunne taak voor het leven der plant volbragt, en, mogt die ook kort 

 van duur zijn, ze was daarom niet minder belangrijk. 



In enkele gevallen blijven ze nog eenigen tijd, soms zelfs vrij lang, 

 onder aan den stengel bevestigd en nemen krachtig aan het leven deel. 

 Wanneer men b. v. een Koffijboompj e ziet, dat een paar jaar oud 

 is, "dan vindt men daaraan veelal nabij den grond de twee groote zaad- 

 lobben nog bevestigd. Deze bleven , nadat ze haar voorraad van zet- 



