836 HET BLAD. 



meel aan de jonge plant afgestaan hadden , leven , werden zelfs aan- 

 zienlijk grooter en namen geheel en al het karakter van gewone bla- 

 deren aan , ofschoon altijd nog in vorm van deze verschillende ; ze zijn 

 volmaakt groen geworden en namen dus , na eerst voor de voeding 

 van den zuigeling gezorgd te hebben , ook nog de taak op zich om de 

 jonge plant in hare eerste levensjaren te helpen opvoeden. 



Hier inzonderheid is datgene zóó duidelijk zigtbaar , dat niemand 

 er zelfs aan twijfelen kan , wat men in de meeste andere gevallen niet 

 vermoeden, ja, naauwelijks gelooven zou, namelijk dat die schier vor- 

 melooze zaadlobben werkelijk niets anders zijn dan bladeren, bladeren 

 echter van den allereenvoudigsten vorm , en die er volstrekt niet op 

 ingerigt zijn om der plant tot sieraad te strekken , maar aanvankelijk 

 voor haar leven van het grootste belang zijn. 



Daar die zaadlobben echter, aangezien ze in den regel zeer spoedig 

 afvallen, slechts in een bepaald en zeer kortstondig tijdperk van het 

 leven der jonge plant zigtbaar zijn, en dus op het physionomisch ka- 

 rakter der ons omgevende natuur niet den minsten invloed uitoefenen, 

 behoeven wij er ons thans ook niet verder mede bezig te houden , en 

 bepalen we ons dus tot de gewone bladeren, zooals ze den geheelen 

 zomer door allerwege te zien zijn. 



Als den allereenvoudigsten bladvorm kan men de gewone dennenaald 

 beschouwen. Hier toch heeft geenerlei uiteenspreiding van de vezels tot 

 een netvormig skelet plaats ; hier is eigenlijk geen sprake van nerven 

 of aders , maar blijven ze alle , tot aan de uiterste spits van het blad , 

 even als in den gewonen bladsteel vereenigd ; het geheel bestaat slechts 

 uit een aantal cellen, om ééne enkele nerf, gelijk staande met de mid- 

 dennerf der andere bladeren , gegroepeerd en door eene opperhuid gedekt. 



Wanneer men de moeite nemen wil om een aantal bladeren van ver- 

 schillenden vorm af te plukken, dan zal men, deze in eene geregeld 

 opvolgende orde nevens elkander gelegd hebbende , iets zien , wat men 

 zeer waarschijnlijk, in die mate althans, niet verwacht had; namelijk 

 dat die verschillende vormen elkander dikwijls zeer nabij komen, wat 

 echter niet wegneemt , dat de eerste en de laatste van die reeks zóó 

 verschillend zijn, dat eene vergelijking tusschen deze genoegzaam on- 

 mogelijk wordt. 



Ik laat in 't midden of het tot een gevleugeld woord geworden gezegde 

 van LiNN/Eus : dat de "Natuur geen sprongen maakt , in alle opzigten als 



