HET BLAD. 337 



onwederlegbaar bewezen kan beschouwd worden , hoewel het alle waar- 

 schijnlijkheid vóór zich heeft ; in dit geval echter is het in den streng- 

 sten zin van toepassing. Ja , niet alleen geen sprongen , zelfs geen stap- 

 pen maakt ze hier, maar ze wandelt langs eene zoo naauw merkbare 

 helling tegen het gebergte op, dat zelfs de zwakste haar kan volgen, 

 en , het hoogste punt bereikt hebbende , nu aan de andere zijde lood- 

 regt naar beneden ziende, schier onmogelijk kan gelooven, dat die 

 diepte daar gelijk ligt met het punt, waarvan hij uitging, en dat hij 

 dus ongemerkt zulk eene aanzienlijke hoogte bereikt heeft. 



Om ons hiervan te overtuigen, volgen we het blad in zijn streven 

 naar hooger, en dan merken we het allereerst op dat het pogin- 

 gen aanwendt om, van lang en smal, zich in de breedte te ontwik- 

 kelen; om eene oppervlakte te verkrijgen, hetwelk in 't algemeen voor 

 het leven der plant van veel belang is. Dit streven openbaart zich 

 duidelijk in pogingen tot het aannemen van den cirkelvorm, hetwelk 

 dan ook door sommige planten volkomen bereikt wordt. Stelt men 

 zich nu het blad van den Den ' en daarnevens het cirkelronde blad 

 van de in de buitenwaters veelvuldig voorkomende Nymphen -, 

 gewoonlijk, vrij plat. Plompen of Kruikeblaren genoemd, of dat 

 van de Oost-Indische Kers ^ voor, dan heeft men waarlijk geen 

 bril noodig om te zien dat die nog al wat in vorm van elkaar verschil- 

 len. Maar legt men nu slechts de bladeren van eenige Wilgesoorten -», 

 vervolgens dat van een Iep * of van een B e uk "^ en eindelijk dat van den 

 Pruikeboom'' daartusschen , dan reeds ziet men dat verschil zich letter- 

 lijk oplossen. Bedenkt men dan daarbij , dat deze , reeds niet veel meer 

 van elkander verschillende vormen , op nieuw aan de daarnevens lig- 

 gfmde verbonden worden door een aantal andere, over welke dit kleine 

 verschil verdeeld is , zoodat het onherkenbaar wordt , dan dringt 

 zich de overtuiging aan ons op , dat dit groote verschil eigenlijk niet 

 anders is dan de som van een aantal kleine wijzigingen van één en 

 denzelfden vorm. 



Wanneer men een lang, rond en zeer smal staalde lood op een steen 

 legt, en er dan een niet harden slag met een ijzeren hamer op geeft, 

 dan zal het zich daar plaatselijk een weinig uitzetten , met een tweeden 

 slag iets meer, met een derden weer iets meer, totdat het eindelijk 



* Pinus. 2 Nymphcea alha. * TropcBolum majus. * Salix. 



* Ulmns. '• Fagus, 't Rhus Cotinus. 



22 



