342 HET BLAD. 



eene geleding, of, om het zoo eens te noemen, eene plaatselijke in- 

 snoering der vaatbundels die den bladsteel vormen. Plantendeelen nu, 

 welke door zulk eene geleding aan andere verbonden zijn, kunnen daar, 

 als de omstandigheden daartoe een weinigje medewerken, ligtelyk af- 

 breken. Zoo is het met de bladeren in hun geheel van al onze boomen 

 gesteld. De dikke bladsteel van den Kastanjeboom is door eene gele- 

 ding aan den tak bevestigd, en breekt dan ook in 't najaar daar en 

 nergens anders af; zoo is 't met die van den Lindeboom, enz. Bij het 

 zamengestelde blad van den Kastanjeboom zijn echter de onderdeelen, 

 waaruit dit bestaat, eveneens met geledingen op dien bladsteel beves- 

 tigd, en breken deze dus, als 't blad uitgeleefd is, ook daar af. Daar 

 die geledingen zich steeds , even als aan het dierlijk ligchaam , door 

 eene min of meer knobbelige verdikking kenmerken, is het niet moeije- 

 lijk om een zamengesteld ook van een zeer diep ingesneden enkelvou- 

 dig blad te onderscheiden. 



Dat nu niet alleen de diep ingesnedene , maar ook die zamengestelde 

 bladeren niets anders dan wijzigingen zijn van oningesnedene vormen, 

 blijkt reeds eenigzins hieruit, dat, welk zamengesteld blad men ook 

 neemt, men volstrekt geen moeite hebben zal om in den algemeenen 

 omtrek steeds dien van een enkelvoudig blad te herkennen. 



— "Alles goed en wel", zegt misschien iemand die wat van plantkunde 

 weet, "'t klinkt inderdaad fraai en schijnt zeer aannemelijk, maar, 

 op den keper beschouwd, kan het toch geen steek houden. Voor zoo- 

 verre het de enkelvoudige bladeren betreft, gaat het goed, wijl men 

 somtijds de aan elkaar grenzende overgangen aan dezelfde plant ziet; 

 met de zamengestelde is het echter heel wat anders. Die geledingen 

 toch, die afsnoeringen der vezels, wijzen duidelijk op een bijzonderen 

 bouw. Het is hier niet alleen met den vorm , den omtrek , waarmede 

 wij te doen bebben, maar blijkbaar heeft hier eene geheel andere ont- 

 wikkeling der elementaire organen , der vezels , vaten en cellen plaats. — 

 Het stelsel van opklimmende wijzigingen ook in dit geval te willen 

 doordreven, zou deze leer dus meer na- dan voordeel doen." 



Ik heb u hier rustig laten uitspreken , waarde Lezer ; thans is het 

 mijne beurt weder. 



Hoe geheimzinnig de Natuur ook in vele gevallen te werk gaat, 

 toch verraadt ze zich somwijlen; zoo is 't ook hier, en waar ze zelf 

 spreekt houdt alle twijfel op. 



Heeft iemand in zijn tuin een ouden Esch staan, dan gebeurt het 



