344 



HET BLAD. 



Nóg niet? — Welnu, dan zullen we dat jonge Esscheboompje ver- 

 zoeken nog betere te leveren. 



Laat het eerst maar een paar jaren ouder worden en in 't krachtigst 

 van zijn groei komen, en wat zien we dan? — dat er tegelijk blade- 

 ren van verschillenden vorm aankomen, en dat wel: 



1". Enkelvoudige, die aan een slap steeltje bevestigd zijn, gelijk 



wij ze tot hiertoe aan dit boompje zagen (fig. 8"). 

 2°. Andere, ook enkelvoudige ,' maar welker bladsteel veel steviger 

 en stijver is (fig. 8*). 

 Eeeds deze toonen eene neiging van het blad aan om in een zamen- 

 gesteld over te gaan , want hier zien we werkelijk , dat die dikkere 



bladsteel door eene geleding in 

 Fig. 9. 



tweeën gedeeld is , zoodat het blad 



tegen het najaar ook daar loslaat , 

 en dus , als 't afvalt , van den blad- 

 steel afbreekt. Dit valt dus reeds 

 in tweeën. 



3'. Eindelijk zien we er dui- 

 delijk zamengestelde blade- 

 ren aan (fig. 8^) , die na- 

 melijk uit drie onderdee- 

 len: een groot eindelings 

 en twee zijdelingsche , be- 

 staan, alle met geledingen 

 aan den algemeenen blad- 

 steel verbonden. 

 Vergelijken we nu hiermede het 

 gewone blad van den Esch (fig. 9), 

 van den ouden boom namelijk waar- 

 van die jonge boompjes afkomstig 

 zijn , dan springt het dunkt mij in 't 

 oog, hoe geleidelijk zich hier de 

 overgang van 't enkelvoudige tot 

 het zamengestelde vertoont. 



Deze Esch kan men ook bij vele 

 kweekers verkrijgen , en gewoonlijk wordt hij als eene afzonderlijke soort 

 óf liever variëteit beschouwd. Hetzelfde zag ik ook bij eene zoogenaamd 

 éénbladerige verscheidenheid van den Okkernoot. 



Gewoon blad van den Esch. 



