GEHEUGEN VAN EEN HOND. 



Van het volgende voorval was ik persoonlijk getuige. 



Voor omstreeks zes jaren had een jonge hond, — behoorende tot het 

 ras der zoogenaamde smoushonden, — zijn gebit op ongeoorloofde wijze 

 geoefend door het knabbelen aan een houten breitobbetje. Dit vergrijp 

 moest natuurlijk gestraft en tevens den hond ingeprent worden dat er 

 dingen zijn, waaraan hij zijn knabbelzucht niet mocht bot vieren. De 

 eigenaresse van het breitobbetje gaf den hond derhalve daarmede eenige 

 gevoelige tikken op den snoet en de pooten, en diezelfde strafoefening 

 werd eenige dagen lang van tijd tot tijd herhaald. Het gevolg hiervan 

 was dat den hond een groote vrees bekroop voor het voorwerp , waaraan 

 hij zich eenmaal vergrepen had, en dat het weldra voldoende was het 

 hem uit de verte te laten zieu', om hem druipstaartend te doen weg- 

 loopen. Ja, toen vervolgens het tobbetje geborgen was in een gesloten 

 kast en deze enkele malen met een sleutel , die met andere aan een bos 

 verbonden was, geopend was geworden, om er het voorwerp zyner 

 vrees uit te halen, oefende het rammelen met den sleutelbos reeds den- 

 zelfden invloed uit. Zoodra deze in de kamer, waar de kast met het 

 corpus delicti zich bevond, te voorschijn werd gehaald, maakte de hond 

 zich dadelijk uit de voeten. 



Natuurlijk moest de uitwerking van den heilzamen schrik, die aldus 

 aan den hond was ingeboezemd, van tijd tot tijd aan dezen of genen 

 bezoeker getoond worden. Het was toch een triomf van den opvoed- 

 kundigen regel, dat elke straf zoo moet zijn ingericht dat het kwaad 

 zich zelve straft of althans schijnt te straffen. Eindelijk echter werd het 



