HET BLAD. 357 



Maar hier komt nog iets bij. De twee of drie bovenste lagen (fig. 13a) 

 bestaan namelijk uit cellen , die alle met vlakke zijden zuiver sluitend 

 tegen elkander aanliggen, terwijl er slechts hier en daar, betrek- 

 kelijk zeer weinige, kleine luchtholten in voorkomen. De onderste 

 lagen daarentegen (fig. ISb) bestaan uit genoegzaam ronde cellen, die 

 maar even plaatselijk elkander raken, waardoor onvermijdelijk tus- 

 schen deze een aantal kleine opene vakjes ontstaan, terwijl er boven- 

 dien nog een aantal grootere luchtholten (c) tusschen voorkomen. 



Dat nu zulk een los weefsel, waarin bovendien maar weinig blad- 

 groen aanwezig is, veel lichter van kleur moet zijn dan het digtere, 

 goed geslotene van de bovenvlakte, waarvan de cellen met bladgroen 

 gevuld zijn, ligt in den aard der zaak. 



We zijn nu tevens met de beantwoording der eerste vraag: waaraan 

 de verschillende tinten van groen, die men bij de bladeren opmerkt, 

 zijn toe te schrijven, een mooi eind op weg. 



Vooreerst namelijk leveren de cellen in de bladeren van verschil- 

 lende planten verschil in grootte en in vorm op , voorts zijn de blad- 

 groenkogeltjes van de ééne plant soms aanmerkelijk grooter dan die van 

 de andere, eindelijk ontwikkelen zij zich in de bladeren van de ééne 

 plant in veel grooter aantal dan in die van de andere. Ziedaar reeds 

 drie oorzaken die, gelijk men begrijpt, aanleiding kunnen en moeten 

 geven tot een schier eindeloos aantal tinten. 



Bovendien schijnt men 't er vrij wel over eens te wezen dat het 

 eigenlijk twee verschillende kleuren zijn, waaraan die kogeltjes hunne 

 groene kleur te danken hebben , namelijk eene gele en eene blaauwe ; 

 iets wat men trouwens, wetende dat de groene kleur tot de zamenge- 

 stelde behoort en ontstaat door eene vermenging van blaauw en geel, 

 reeds van zelf vermoedt. 



Dit zoo zijnde , kunnen er natuurlijk verschillende oorzaken bestaan 

 waardoor b. v. in de ééne plant de blaauwe kleurstof zich veel sterker 

 ontwikkelt dan in de andere , en omgekeerd , waardoor in het groen der 

 bladeren van de ééne het blaauw , in die der andere het geel kennelijk 

 de hoofdrol speelt. Alweder eene oorzaak dus , waaruit eene lange reeks 

 van tinten ontstaan. 



Ook het opperhuidsvlies oefent hier somwijlen invloed op uit, 

 en wel volgenderwijze. Niet altijd is dit een effen glad en gelijk vlies, 

 zooals dat van de bladeren der Lelie en Hyacinth, maar het vertoont 

 bij sommige planten een ontelbaar aantal uitgroeiseltjes , in den vorm 



