HET BLAD. 359 



door de aanwezigheid in de cellen van gele in plaats van groene 

 kogeltjes. 



Wat ligt dus meer voor de hand dan de gevolgtrekking , dat wij hier 

 wel degelijk met dezelfde bladgroenkogeltjes te doen hebben, maar 

 waarin de blaauwe kleurstof, die met de gele het groen doet ont- 

 staan, ontbreekt. Ook met planten, welker bladeren door gebrek aan 

 licht ontkleurd, die geëtioleerd zijn, zooals men het noemt, is dit het 

 geval. Terwijl echter de oorzaak van dit laatste verschijnsel bekend is , 

 daar men weet dat de ontwikkeling van het bladgroen van het licht 

 afhankelijk is, verkeert men ten aanzien van het ontstaan der gele 

 vlekken en randen bij de zoogenaamde bonte planten tamelijk in het 

 onzekere. Het zij daarom voor het oogenblik voldoende te weten dat de 

 gele kleur steeds , even als de groene , aan de aanwezigheid van een legio 

 kleine bolletjes van die kleur in de cellen toe te schrijven is, die ver- 

 moedelijk door het plaatselijk in sommige cellen niet tot ontwik- 

 keling komen der blaauwe kleurstof, geel bleven. 



Met de witte, meestal mat-zilverachtige vlekken is dit echter heel 

 iets anders; immers, onderzoekt men de cellen van plantendeelen die 

 eene witte kleur hebben, zoo vindt men die ledig, en dus met lucht 

 gevuld; hier ontbreken de bladgroenkogeltjes dus geheel. 



Hier hebben we derhalve met datgene te doen wat men alhinisme 

 noemt, en 't welk men zeer dikwijls ook bij de dieren, in zeer enkele 

 gevallen ook bij den mensch aantreft. Wie toch heeft niet wel eens 

 van albino's of gevlekte negers gehoord. Ook dit laatste verschijnsel 

 berust op volkomen dezelfde oorzaak: het plaatselijk ontbreken name- 

 lijk in de onder de huid gelegene cellen van de donkere kleurstof, aan 

 welke de oorspronkelijke bewoners der keerkringslanden dien kenmer- 

 kenden tint te danken hebben. 



Neemt nu evenwel dit verschijnsel in de bladeren eener plant de 

 overhand, dan zal verzwakking van het individu daar het onvermijde- 

 lijk gevolg van wezen. Het bladgroen toch is voor de voeding der plan- 

 ten een allernoodzakelijkst vereischte, wijl het, gelijk we straks zullen 

 zien, alleen door middel daarvan is, dat de bladeren het uit de lucht 

 opgenomen gas kunnen ontleden, en de plant zich daarvan kan toe- 

 eigenen, wat ze voor haar leven en haren groei behoeft. Ontbreekt 

 dat nu plaatselijk , en is overigens het grootste gedeelte van het blad 

 er mede gevuld , dan zal het nadeel voor de plant zoo groot niet zijn ; 

 neemt echter het albinisme de overhand , dan kan ze ook onmogelijk 



