360 HET BLAD. 



dat voedsel in voldoende mate aan de lucht ontleenen, waaraan zij 

 dringende behoefte heeft ; dan kan men inderdaad zeggen dat zij ziek is. 



't Is echter wel wat overdreven om gewone bonte planten ziek te 

 noemen ; trouwens haar sterke en somtijds zeer welige groei bewijst 

 dikwijls het tegendeel. Hoe weinig bont ze echter ook zijn, verkeeren 

 ze toch altijd in een abnormalen toestand, tengevolge waarvan ze dan 

 ook steeds minder goed weerstand kunnen bieden aan de eene of an- 

 dere wezenlijke ziekte of ook aan de winterkoude. Waar b. v. eene 

 groene plant onze winters volkomen weerstaat, zal eene bontbladerige 

 van dezelfde soort ligt gevaar loopen van te bevriezen. Keert deze 

 echter , wat ook niet zelden gebeurt , tot haren normalen staat terug , 

 wordt ze namelgk weder volkomen groen, dan biedt ze ook even goed 

 weerstand als elke andere. 



Wat de overige kleuren betreft, die we aan de bladeren van som- 

 mige planten waarnemen: rood, violet, bruin in verschillende nuancen , 

 deze zijn 't gevolg, niet van in de cellen aanwezige vaste, maar van 

 in het celvocht opgeloste of daarmede vermengde en dus vloeibare stoffen. 



Behalve in de verkleurende najaarsbladeren, die dikwijls zulk een 

 rijkdom van kleuren opleveren en aan de natuur dan somwijlen zulk 

 een prachtig voorkomen geven, komen echter die kleuren by ónze 

 planten slechts zeldzaam voor. — Veel meer treft men ze in de keer- 

 kringslanden aan , ofschoon ze ook daar toch eigenlijk slechts uitzon- 

 deringen zijn ; sommige tropische planten hebben inderdaad zulke prach- 

 tig gekleurde bladeren , dat het den schijn heeft alsof de Natuur , toen 

 ze zich in het scheppen van kleuren in de bloemen had uitgeput , haar 

 penseel in den schitterendsten gloed doopte, en zich bovendien van 't 

 fijnste goud en zilver bediende, om er de bladeren op weergaloos 

 prachtige wijze meê te beschilderen. 



Met het oog op al die vormen , kleiiren en tinten , die eindelooze 

 reeks van overgangen en combinatiën, waardoor eene verscheidenheid 

 ontstond, te omvangrijk zelfs voor de stoutste, de weelderigste fan- 

 tasie, rijst onwillekeurig de vraag: waartoe dit alles? 



Zullen we hier hén volgen, die, in hunne subjectieve beschouwings- 

 wijze, niet zonder eigenwaan, stoutweg durven beweren: "voor ons"? 



"Voor óns genot die afwisseling van vormen ! Voor óns is 't dat de 

 bladeren groen zijn, omdat onze oogen geene andere kleur in die mate 

 zouden kunnen verdragen! Voor óns al die tinten, wijl 't anders te 



