TE LONDEN. 377 



bouw vóór zich. Dit heeft niets van de paleizen, die op vele andere 

 plaatsen in Londen tot spoorwegstations worden gebezigd niet alleen, 

 maar opzettelijk daartoe gebouwd zijn. Toch is het er een, en wel 

 van dien weg, welke in 't dagelijksch leven met den naam van "on- 

 dergrondweg" aangeduid wordt , doch officieel the metropolitan railway 

 heet. Men treedt daarbinnen, koopt zich een plaatsbillet naar South- 

 Kensington en gaat een steenen trap af. Zoo komt men op een bor- 

 des , van waar twee trappen verder naar beneden voeren. Aan den voet 

 van den nu reeds betredenen staat een beambte, die een blik werpt 

 op ons kaartje, daar een gaatje in knipt en meteen ons aanwijst welke 

 van de beide andere trappen wij moeten afgaan. Dit is namelijk vol- 

 strekt niet onverschillig; want elk der beide voert naar een der zijden 

 van den tweespoorigen ijzeren weg daar beneden , en , waren wij een ver- 

 keerden afgegaan, dan zouden wij nooit een trein voor ons zien, welke 

 ons kon medenemen in de gewenschte richting. Maar wij hebben wèl 

 opgelet en zijn den rechten afgetreden. Daar zijn we dan nu op wat 

 onze spoorwegbeambten wel eens "het plankier" noemen. Vóór u ziet 

 ge den spoorweg en daarover heen het andere plankier met een muur 

 daarachter, zooals er een achter ons is ook. Beide muren zijn met 

 aankondigingen van alles en allerlei bedekt, zoo bont van kleur en 

 vorm, dat ge moeite hebt om den naam van het station waar we ons 

 bevinden er uit te zoeken, al staat die daar ook met waarlijk niet te 

 kleine letters. Rechts en links van u, bah, wat een donkere holen! 

 Pas maar op, uit een van die beide komt onze trein. Rrrrom , daar 

 hebt ge hem al ! Een aantal lieden stapt daaruit , een op dezen tijd van 

 den dag veel grooter aantal met ons daarin. Daar zitten we en meteen , 

 voort gaan we. Wat wildet gij zeggen? Dat wij "zoo mooi op tijd 

 waren?" Wel, als we wat vroeger of wat later waren gekomen, had- 

 den we 't even goed getroffen ! Immers men had ons gezegd , herinnert 

 ge 't u niet, dat er elke 5 minuten een trein afging. Maar in werke- 

 lijkheid gaat deze wel om de twee minuten; gij zult zien, als we hier 

 een kwartier lang in zitten , dan komen ons dikwijls zeven treinen , die in 

 de andere richting gaan, tegen. Daar rijden we dan nu in de ingewan- 

 den der aarde! Eigenlijk hier en nog een heel eind verder in den dijk, 

 die hier gelegd is om de bedding der Theems te vernauwen en dus het 

 water wat sneller te doen stroomen. Iets ''unheimliclis'' heeft dit vol- 

 strekt niet, zooals gij misschien wel verwachttet. De gasvlammen in 

 de wagens branden vroolijk en helder en van rook uit den schoorsteen 



