378 TE LONDEN. 



der locomotief is zelfs door het reukorgaan niets te bespeuren. Maar 

 daar hebt ge het daglicht weder! Wij zijn aan een station. Welk? 

 Luister maar , de conducteur — want , waarlijk , er is er een bij den 

 trein, al merkt ge overigens niets daarvan — de conducteur roept 

 ^'tsjeJcroo, tsjekroo , tsjekroo.''^ Dit beduidt, moet ge weten: Charing cross. 

 Straks zult ge de duidelijkheid dier aanwijzingen, voor ingeborenen en 

 vreemdelingen , nog sterker kunnen bewonderen. Dan roept hij , even 

 als nu half dravend langs den trein "wembeu, ivemheu, wembeu'' \ en dit 

 beteekent: Westminster bridge! Gelukkig hij, die zijn platten grond bij 

 de hand heeft of dezen vooraf oplettend heeft nagegaan! 



Vooruit alweer, en nog een station, en weer voort, en nog een, en 

 weer een! Gij hebt nauwelijks, zooals de Engelschman het zeer plas- 

 tisch uitdrukt, tijd om "Jack Eobinson" te zeggen tusschen het 

 een en het ander. Eindelijk, zie maar goed uit, daar staat het: South 

 Kensington; wij zijn er. Er uit gestapt, talmen is hier geen zaak, 

 en op het voor ons openen van de wagens door den conducteur be- 

 hoeven we niet te wachten. Met ons verlaten vele anderen den trein; 

 maar er staan er ook weer gereed om plaats te nemen, hier zooals 

 op alle andere stations, die wij voorbijgegaan zijn. En zoo gaat het 

 voort, elke twee minuten, den ganschen dag door. 't Is nu tien uur 

 in den morgen: als wij dezen avond ten tien uur den weg in tegen- 

 overgestelde richting afleggen zullen we juist hetzelfde zien. Wie niet 

 bedenkt dat de stad Londen meer inwoners telt dan ons geheele lieve 

 vaderland , die zou licht wanen dat een groot deel van die bewoners 

 den kost verdiende, alleen met onophoudelijk langs dezen weg heen 

 en weer te reizen. En toch , de straten wemelen van voetgangers , en de 

 '^cabs"" en omnibussen rijden onophoudelijk , en de spoorweg , die , in plaats 

 van zóóals de onze u onder de huizen door te voeren , u daarover heen 

 brengt van het eene einde der stad naar het andere , heeft ook volop te 

 doen. Geen stad in Europa lijkt zooveel als Londen op een mierennest ! 

 Zoo pratend zijn wij voortgewandeld , en spoedig bereiken wij den 

 eenen vleugel der bijgebouwen en daarlangs gaande ook het hoofdge- 

 bouw der tentoonstelling : de Royal Albert-Hall. Sla vóór wij binnentre- 

 den een blik om u heen! Aan uw rechter- en aan uw linkerhand ziet 

 ge het monument, door het Engelsche volk en de koningin gewijd aan 

 de nagedachtenis van Prins Albert, den nog altijd door beide hoogver- 

 eerden en diep betreurden prins gemaal. "Het" monument, want beide 

 zijn éên in doel en wording, hoe verschillend ook in uiterlijk. Rechts 



