DE VICTORIA-WATERVAL. 383 



"Staat men tegenover den waterval, dan is het alsof de naar be- 

 neden stortende golven over ons heen willen vallen. Zuidwaarts van 

 den waterval en evenwijdig daarmede ligt in een schiereiland een weel- 

 derig tropisch bosch , welks bodem door tallooze sporen van buffels , 

 rhinocerossen en olifanten dicht ineen getreden is. Daarover stort zich 

 een bestendige regen uit, voortgebracht door het uit de diepte opstij- 

 gende waterstof, dat zich des te meer verdicht naarmate men den 

 afgrond nadert, alwaar dan echter op eenen afstand van 120 voet het 

 bosch met een lijnrechte grens ophoudt, daar verderop het met te ge- 

 weldige kracht nedervallend water geen boomgroei meer veroorlooft. 



"Wanneer hevige windvlagen voor een oogenblik den sluier van regen 

 en waterstof open scheuren, en men dus vlak voor den afgrond staat, 

 dan kan men eenen blik in de vervaarlijke diepte werpen, en ontwaart 

 dan eene waterhei, zooals geene menschelijke phantasie kan uitdenken. 

 Ongeveer in het midden van den stroom , dicht bij den waterval , ligt 

 het met eenen weelderigen tropischen plantengroei overdekte Garden 

 Island, waar de ontdekker daarvan, de beroemde dr. david living- 

 STONE, landde en een kleinen tuin met nuttige gewassen aanlegde, die 

 echter door de tallooze nijlpaarden reeds lang verwoest en door 

 andere voortwoekerende planten overdekt is. Eenige kleine rots-eilan- 

 den liggen midden in de vallijn, omschuimd door den wild razenden 

 vloed, die gestadig op hen instormt; maar op den top dier klippen 

 verheffen zich toch , als waren zij symbolen van de zegepraal , de met 

 bladeren gekroonde palmen, die koningsdochters onder de planten, en 

 wiegelen, midden onder het gedonder van den waterval, hunne slanke 

 stammen op bevallige wijze in de lucht. 



"Den meest treffenden aanblik heeft men van het uiterste ooste- 

 lijke punt van het westelijk schiereiland tegenover den val. Hier ziet 

 men op de prachtigste wijze den grooten dubbelen regenboog in ge- 

 heele kringen, omdat de horizont ontbreekt. Van het Westen komt 

 hier de grootste massa des waters, van het Oosten eene geringere; op 

 een overhangend rotsblok staande zien wij hen zich beide aan onze 

 voeten vereenigen; tegenover ons, noordwaarts, staart men op den sneeuw- 

 witten reuzenmuur der naar omlaag stortende watergordijnen, die in 

 de diepte tot geweldige glaswolken uiteen spatten en over elkander 

 heen rollen. De geheele watermassa stort zich nu in nauwe, donkere 

 kloven , die steil en onbeklimbaar en slechts 270 voet breed zijn. Zij 

 zgn de eenige weg dien het water nemen kan. Duister zien die klo- 



