20 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



Droppels van gesmolten zink , palladium , ijzer hebben de hoogte des kwik- 

 zilverdroppels , vermenigvuldigd met k3. 



Groote, vlakke droppels van gesmolten zwavel, phosphorus , selenium , bro- 

 mium , zijn het laagst. Hunne hoogte is j/ 2 maal kleiner dan die van kwik- 

 zilver droppels. 



De hoogte en de gedaante van droppels eener gesmolten stof in de lucht 

 is dezelfde , — alleen omgekeerd , — als die van vlakke luchtblazen in de- 

 zelfde zelfstandigheid , wanneer deze door een horizontalen vasten wand be- 

 grensd wordt. 



De hoogte zoowel der vlakke droppels als der blazen wordt echter dade- 

 lijk eene andere , en wel een kleinere , wanneer de oppervlakte hetzij van den 

 droppel of van de blaas met een dun laagje eener vreemde zelfstandigheid 

 bedekt wordt. Onder zekere omstandigheden is een laagje van de dikte van 

 weinige millioensten van een millimeter voldoende om de hoogte van den 

 droppel reeds merkbaar te verlagen. Heeft het laagje eene dikte van 50 mil- 

 lioensten van een millimeter, d. i. ongeveer een tiende van een lichtgolf, dan 

 bereikt de verlaging reeds haar maximum, hetgeen ^U of meer van de oor- 

 spronkelijke hoogte bedragen kan. 



Deze invloed van vreemde zelfstandigheden op de droppelhoogte zoude als 

 een zeer fijn herkenningsraiddel voor de tegenwoordigheid van zulke stoffen 

 kunnen gebruikt worden. Een spoor van olie op een waterdroppel , een mil- 

 lioenste lood bij een op kool gesmolten zilverdroppel , doen de oorspronkelijke 

 hoogte van ongeveer 4 millim. tot 2,8 millim. dalen , zoodat het verschil zelfs 

 voor ongeoefende oogen waarneembaar is. In de ijzergieterijen was het trou- 

 wens reeds lang bekend, dat men de deugd van het giet-ijzer beoordeelen 

 kan naar de gedaante zijner droppels. {Polyt. Journ. CXCVHI p. 460 , uit 

 de Verhandl. d. Vereins zur Beförderung des Gewerhfieisses in Preussen, 

 1870, p. 54). HG. 



Oorzaak der blaawe kleur van het water der Zwitsersche meeren. — Is 



de blauwe kleur die aan het water van verschillende Zwitsersche meeren zoo 

 in het oog vallend eigen is , maar ook aan zeewater hier en daar wordt waar- 

 genomen , het gevolg van terugkaatsing van daarin zwevende zeer kleine 

 deeltjes , even als ook de kleur van den blauwen hemel aldus verklaard wordt ? 

 Proeven van soret {Biblioth. univ. Arch. d. se. phys. et jiatur. , 1870, 

 No. 156 p. 352) hebben die vraag bevestigend beantwoord. Daaruit blijkt 

 namelijk dat het licht , hetwelk uit het water in het oog dringt , gepolari- 

 seerd is. Hij bediende zich om dit te onderzoeken van een eigen werktuig in 



