28 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



ZOO als met tinchloruur, kan worden aangetoond. Zelfs geringe sporen van 

 goud (I pennyweight op een ton), die aan de gewone behandeling met kwik- 

 zilver ontsnappen , laten zich langs dien weg spoedig en zeker aantoonen. 

 {Chemical News ^ XXn p. 245 en daaruit in Polyt. Journ. CXCIX p. 58). 



HG. 



Onderkenning van een bekleeding met echt zilver van dat met andere 

 metalen. — Volgens BöTTGER {Polyt. Notizblatt, 1870, N". '^^^ Polyt. Journ. 

 CXCIX p. 74) is het beste middel hiertoe eene koud verzadigde oplossing 

 van dubbel- chromzuur kali in zuiver salpeterzuur van 1,2 spec. gewicht. Nadat 

 de te onderzoeken oppervlakte met sterken wijngeest gezuiverd is geworden, 

 ter verwijdering van een wellicht aanwezig vernisbekleedsel , brengt men er 

 met een glasstaafje een droppel van het vocht op en spoelt dan de plaats 

 dadelijk met eenig water af. Is zilver voorhanden, dan wordt een duide- 

 lijke bloedroode vlek (chromzuur zilveroxyd) zichtbaar. Op nieuwzilver 

 kleurt zich de droppel bruin en laat bij het afspoelen een geelroode vlek ach- 

 ter. Op brittanniametaal (bestaande uit tin , antimonium en een weinig 

 koper) verkrijgt men een zwarte vlek. Op platina heeft geenerlei werking 

 plaats. Op een met kwikzilver geamalgameerde metaal-oppervlakte ont- 

 staat een roodachtig bruin praecipitaat , dat bij overgieting met water geheel 

 weggespoeld wordt. Op lood, en desgelijks op bismuth, verkrijgt men een 

 geel praecipitaat. Zink en tin worden sterk aangetast. hg. 



Grootte der atomen. — In het tijdschrift Nature, 1870, N". 22 en 31, 

 in daaruit overgenomen in de Ann. d. Chemie uncl Pharmacie 1871 Januar, 

 Bd. CLVn p. 34, komt een merkwaardig opstel over dit onderwerp van w. 

 THOMSON voor. Thomson heeft daarin, op gronden, ontleend aan optische 

 en elektrische verschijnsels, aan de mechanische theorie der warmte, aan de 

 verschijnsels die zeepbellen aanbieden , en eindelijk aan de nieuwere theorie der 

 gassen, zooals deze door glausius en maxwell ontwikkeld is, de grens- 

 waarden voor de grootte der atomen te vinden. Zonder hem hier in zijne 

 deductiën te volgen , vergenoegen wij ons met de mededeeling zijner eindbesluiten. 



De doormeter van een gasmolecule kan niet kleiner zijn dan ^^ööööö ^®^' 

 timeter, en het getal der moleculen in een kubiek centimeter van het gas 

 (bij gewone dichtheid) niet grooter dan 6 X 10^^ , d. i. het zesduizend- 

 millioenvoudige van het millioenvoudige van een millioen. 



Daar de dichtheden der bekende vloeibare en vaste stoffen van vijfhonderd 

 tot zestienduizendmaal grooter zijn dan de dichtheid der dampkringslucht bij 



