44 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



zijn, kunnen dan niet hunne levensvatbaarheid behouden in spijt van het- 

 geen men gedaan heeft om ze te vernietigen. {Quarterly Journal of Science^ 

 Januari 1871 pag. 113.) d. l. 



DIERKUNDE. 



Dierlijke electriciteit. — Eeeds vroeger zijn tegen het werkelijk bestaan 

 van electrische stroomen in het levend dierlijk lichaam bedenkingen geop- 

 perd; zie o. a. dit Bijblad voor 1870, bladz. 45, De Academy deelt hier- 

 omtrent eenige waarnemingen en proeven mede van cromwell f. varley, 

 die , al zijn zij overgenomen uit een tijdschrift , waarin men zoo iets niet 

 verwachten zou, t, w. The Spiritualist van Febr. 1871, toch opmerking 

 verdienen, en waard zijn herhaald te worden ten einde aangaande dit 

 punt tot eenige meerdere zekerheid te komen. De twee uiteinden der dra- 

 den van een zeer gevoeligen galvanometer staan in verband elk met een af- 

 zonderlijken kom met water. Zoo men nu beide handen in een der kom- 

 men steekt , en de eene hand met veel kracht balt , dan bevindt men meest 

 altijd dat een positieve stroom van die hand naar de andere loopt door den 

 galvanometer. Dit zou dan bewijzen dat de hersenen te vergelijken zijn bij 

 een elektrische batterij , die electriciteit door de zenuwen zendt naar de spie- 

 ren. De proeven nu van den heer varley schijnen te bewijzen dat het ver- 

 schijnsel , de in elk geval zeer zwakke stroom , verklaard moet worden door 

 scheikundige werking , ontstaande doordien bij het samenknijpen der vuist eene 

 zekere hoeveelheid perspiratie vocht uit de huid der hand gedrukt wordt. De 

 zwakke stroomen, verkregen van spieren, zijn volgens V. (vgl. Bijblad 1. c.) 

 hun oorsprong verschuldigd aan den verschillenden chemischen toestand van 

 de deelen der spier zelve. De zenuwen zijn slechte geleiders en niet geïso- 

 leerd , en de kracht , die zij overbrengen , wordt 200,000 maal trager over- 

 geplant dan de elektriciteit. — Omtrent de proeven zelve verwijzen wij naar 

 The Academy^ March 1871, pag. 161. d. l. 



Schorpioenvergift. — De heer jousset heeft eenige proeven genomen met 

 het vergift van Scorpio Occitanus^ de grootste der Zuid-Europeesche soorten, 

 die tot 7 centimeters lang wordt. De hoeveelheid van het gift in de giftblaas 

 bedraagt niet meer dan 2 milligr. Toch is die hoeveelheid voldoende om een 

 hond van middelbare grootte te dooden. Jousset onderzocht welken invloed 

 dit gift op het bloed en de circulatie heeft. Daartoe bediende hij zich van 

 kikvorschen en boomvorschen , wier uitgespannen vingervliezen hij onder het 



