62 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



Uitwerksel van den beet van vergiftige slangen. — Op eene plaats waar 

 men haar niet wachten zoude , namelijk in eene rede , uitgesproken door Dr. 

 c. CüYON aan het graf van morreau de jonnès en afgedrukt in les Mon- 

 des , T. XXIV , p. 5 , vindt men eene op waarnemingen des sprekers berus- 

 tende opmerking, dat, wanneer personen paralytisch worden ten gevolge van 

 den beet eener vergiftige slang , de verlamming plaats heeft aan die lichaams- 

 helft , welke tegenovergesteld is aan die waar de wond is aangebracht, hg. 



Een met Bathybius verwante vorm in zoet water. — Reeds voor drie 

 jaren maakte Dr. a. greeff in het Archif f. mikrosk, Anat. III, p, 396, 

 gewag van een door hem op den bodem van den vijver van Poppelsdorf bij Bonn 

 gevonden Rhizopood , dat , hoewel vergelijkbaar bij Amoeba , er toch in eenige 

 opzichten van afwijkt en veel grootere afmetingen bereikt, tot van 2 millim. 

 toe. Hij heeft dit wezen verder bestudeerd en er den naam van Pelohius aan 

 gegeven. Gewoonlijk is de slijmachtige protoplasmamassa , waaruit het be- 

 staat en die de bekende bewegingen vertoont, zoo doordrongen van allerlei 

 vreemde deeltjes , slijkdeeltjes , pantsers van Diatomeeën enzv. , dat men het 

 voor levend slijk zoude houden. Nog het naast sluit het zich aan Bathyhius 

 van den bodem der zee, ook daarin dat er lichaampjes in voorkomen die aan 

 coccolithen herinneren ; maar behalve deze zijn er ook staafvormige lichaampjes 

 in bevat en celkernen, die niet in Bathyhius voorkomen. Het is derhalve 

 een reeds op een hoogeren trap van organisatie staand wezen en behoort niet 

 tot de HAECKEL'sche Meneren. Men mag eerlang in het genoemde Archif een 

 uitvoeriger verslag van greeff daarover te gemoet zien. hg. 



Dieren, door de oude Egyptenaren op de jacht gebruikt. — Hierover heeft 

 F. LENORMANT in de Académie des Sciences uitvoerig gehandeld. De Egyp- 

 tenaren hielden van de alleroudste tijden af honden ; op de monumenten van 

 alle tijdperken vindt men een rossen voshond , geheel overeenkomende met 

 den straathond van het tegenwoordig Egypte , en , van de 1 2c dynastie (onge- 

 veer 3000 jaren v. Chr.) af, met dezen een kleineren , roodbruinen hond , 

 den Dongola-hond , volgens ehrenberg afstammende van den in 't wild levenden 

 Canis sabbar. Deze beide honden gebruikte men echter niet op de jacht ; 

 daartoe diende een soort van groote en sterke windhond, die zelfs hyena's 

 aanviel: de Sloughi van het hedendaagsch Noord-Afrika. Van bovengenoemde 

 dynastie af verschijnt nevens hem een groote, zwart en wit bonte jachthond 

 met hangende ooren en met een kop , gelijkende op dien van een Engelschen 

 fox-hound: deze was vooral onder de 18'= dynastie in gebruik. Gedurende die 



