74 WETENSCHAPPELIJK PIJBLAD. 



deze meetmethode geheel afhangt van die , waarmede de verhouding bekend 

 wordt tusschen den inhoud van het reservoir en dien der ruimte waarin het 

 gas zich bij de meting verspreidt. Eegnault heeft nu dit werktuig zoo inge- 

 richt, dat die verhouding met groote juistheid door enkele voorloopige proef- 

 nemingen eens voor al kan bepaald worden. Voor nadere bijzonderheden dien- 

 aangaande moeten wij verwijzen naar de bovengenoemde bronnen. ln. 



Het aardmagnetisme gedurende een zoneclips. — De heer diamilla 

 MULLER heeft voor eenigen tijd in de Gazeita officiale del regno cVItalia 

 de uitkomsten bekend gemaakt van zijne waarnemingen aangaande den gang 

 der magneetnaald gedurende de zoneclips op 22 December 1870. Daaruit 

 blijkt dat de declinatie , na tot aan het begin der eclips normaal te zijn 

 geweest , bij dat begin verminderde , hetgeen voortduurde tot het oogenblik 

 van de totaliteit, waarna zij weder langzaam begon te vermeerderen. Bij het 

 eind der eclips bereikte de magneetnaald weder juist denzelfden stand , dien 

 zij had bij 't begin. {.Les Mondes , XXIV p. 745). ln. 



Verschijnselen van inertie^ van terugkaatsing en interferentie bij de 

 beweging der Elektriciteit. — Von bezold heeft (Sitzungsben'chte der 

 Akad. d. Wissensch. zu München en daaruit Naturforscher IV, S. 240) 

 de volgende uitkomsten verkregen. 



Een glazen plaat werd aan de ééne zijde van een bekleedsel van blad tin 

 voorzien en dit afleidend met den grond verbonden. Met de andere zijde 

 werd het eene uiteinde in aanraking gebracht met een geleiddraad , welks andere 

 einde verbonden was aan een der bollen van een vonkenmikrometer. Diezelfde 

 bol was door een anderen geleider ook afleidend met den grond verbonden. 

 Toen nu de tweede bol van denzelfden mikrometer met den positieven con- 

 ductor van eene elektriseermachine in verbinding en deze laatste in beweging 

 gebracht werd , ontstond er spoedig een vonk tusschen de beide bollen. 

 Zoodra dit geschied was , werd de onbekleede oppervlakte van de glasplaat 

 onderzocht door het middel, waarvan von bezold reeds vroeger de voordee- 

 len in vergelijking met den elektroskoop had aangetoond : het bestrooien met 

 een goed droog mengsel van menie en zwavelbloemen. Op en rondom de plaats , 

 waar de geleider aan die oppervlakte had geraakt , ontstond nu eene Lichten- 

 bergsche figuur. Deze was rood, door aanhechting van menie en niet van 

 zwavel gevormd en dus door negaHeve elektriciteit ontstaan. Aangezien eene 

 onttrekking van -f- E hetzelfde is als een aanvoer van — E , stelt v. b. 

 zich voor, dat de -f- E, die na het overspringen van de vonk door den 



