86 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



derzoekingen gepubliceerd, welke zich sluiten aan dergelijke vroegere van den- 

 zelfden waarnemer over de zenuweindigingen in de vleugels der vleermuizen. 

 De ooren van de' muis zijn buitengewoon rijk aan zenuwen. Elke haarbulbus 

 ontvangt een zenuwtakje, dat zich eerst windt rondom de haarschaft; van den 

 zoo gevormden ring gaan twee tot vier zenuwvezels naar beneden naar den 

 folliculus, waar zij met eindkolven eindigen. Deze eindkolven zijn nagenoeg 

 rond, soms eirond en omstreeks 15 mmm. in doormeter. Schobl berekent 

 dat er aan elk der oppervlakten van het oor omstreeks 3000, dus aan beide 

 zgden te zamen 6000 dezer zenuweindigingen zijn. hg. 



Felis spelaea. — De vraag of de groote katsoort, waarvan talrijke over- 

 blijfselen in de holen van Europa worden gevonden, als eene bijzondere soort 

 moet beschouwd worden , onderscheiden van de hedendaagsche soorten , en , zoo 

 ja , met welke van deze zij het naast overeenkomt , is op verschillende wijze 

 beantwoord. Eene belangrijke bijdrage tot de oplossing van dit vraagstuk is 

 onlangs geleverd door de heeren e. filhol en h. filhol, die in eene uitvoe- 

 rige verhandeling , vergezeld van zeventien groote platen , welke geplaatst is 

 in de Annales des Sciences naturelles , Zool. 5™" série , T. XIV , de be- 

 schrijving gegeven hebben van het geheele skelet, vergeleken met dat van 

 den leeuw en dat van den tijger. Deze vergelijkende beschrijving grondt zich 

 voornamelijk op een aanmerkelijk getal van metingen , gedaan aan verschei- 

 dene exemplaren der drie soorten. Zij leidt tot het besluit dat Felis spelaea 

 in sommige opzichten wel is waar met den tijger overeenstemt , maar dat zij 

 de meeste kenmerken met den leeuw gemeen heeft , zoodat zij als Leo spelaea 

 behoort onderscheiden te worden. De holenleeuw overtrof de hedendaagsche 

 leeuwen en tijgers aanmerkelijk in grootte. Onder de beschreven en afgebeelde 

 stukken behoort ook een te Lherm gevonden schedel. De lengte van deze , 

 gemeten van den alveolen-rand der snijtanden tot aan den achterrand van het 

 groote achterhoofdsgat bedraagt bijna 49 centimeters. hg. 



Pterodactylus in Noord-Amerika. — Tot dusver was het bestaan van die- 

 ren van dit zonderling geslacht van voorwereldlijke wezens in Amerika onbe- 

 kend. In November van het vorige jaar ontdekte de heer o. c. marsh in 

 de bovenste krijtformatie van Westelijk Kansas eenige beenderen , die , bij 

 nader onderzoek , bleken daartoe te behooren. Zij waren afkomstig van min- 

 stens twee individu's. Het best bewaard is een gedeelte van het eigendora- 

 melijk metacarpaalbeen dat bij Pterodactylus den vliegvinger draagt. Uit zijne 

 afmetingen besluit marsh dat de soort, waartoe het behoord heeft, eene 



