90 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



"De maan oefent op den stand des barometers , op de hoeveelheid des regens 

 en op den wind in onze breedten geenen zoodanigen invloed uit , dat deze met 

 onze werktuigen en waarnemingsmethoden binnen eene tijdruimte van 20 jaren 

 kan gevonden worden. Indien zulk een invloed toch voorhanden is, dan is 

 deze zoo uiterst gering, dat men hem bij elke bepaling als niet bestaande 

 kan beschouwen." hg. 



NATUURKUNDE. 



Overgang van mechanische kracht in warmte. — Om deze aan een groot 

 gehoor te toonen , bedient zich volpicelli van de twee volgende middelen. 



Hij schiet met een windbuks een balletje phosphorus tegen een muur op 

 een afstand van tien meters. Het ontvlamt op het oogenblik , dat het tegen 

 den muur stoot. 



Het tweede middel is nog leerzamer. Het bestaat in het aanwenden van een 

 thermomultiplicator , voorzien van een spiegeltje en van een op een afstand 

 geplaatste schaal. Men laat de thermoëlektrische zuil op een hard lichaam 

 vallen, zoodat een der soldeerplaatsen daartegen stoot. Op hetzelfde oogenblik 

 ziet men het spiegeltje verscheidene graden van de schaal dfaaien en zoo 

 eene verwarming aanduiden. {Compt. rendus. 21 Aout 1871.) hg. 



Invloed der zon op den gang der magnetische afwijkingen. — Op voor- 

 stel van den heer diamilla muller, werd van middernacht den 29 Augus- 

 tus tot middernacht 30 Augustus , gemiddelde Parijsche tijd , de gang van 

 de magneetnaald waargenomen op omstreeks 250 plaatsen, waarvan 125 in 

 het noordelijk, en 138 in het zuidelijk halfrond gelegen zijn. Uit de lange 

 reeks der bij deze gelijktijdige waarnemingen verkregen gegevens , die gezamen- 

 lijk meer dan 36000 bedragen , leidt genoemde heer de volgende besluiten af. 



1°. De gang der dagelijksche afwijkingen van de magneetnaald over de 

 oppervlakte der aarde volgt den plaatselijken tijd , met andere woorden den 

 schijnbaren gang der zon. 



2°. De boekwaarde dezer afwijkingen neemt toe van den aequator naar de 

 polen , maar de afwijkingen , hoewel verschillend in grootte , zijn overal in ge- 

 lijken zin en herhalen elkander. 



3°. De graphische krommen geven op den eersten blik het verschil in lengte 

 tusschen de waarnemingsplaatsen , en zij worden bijna evenwijdig , wanneer 

 men haar terugbrengt tot den meridiaan der plaats van waarneming. 



4°. Bij de waarnemingen van de volstrekte declinatie , vermeerdert of ver- 



