DIERLIJKE VERMOMMING. 7 



kan men in de meeste gevallen als met den vinger aanwijzen , dat die 

 gelijkenis voor het dier van een bepaald nut is , hetzij om het voor 

 zijne vijanden te verbergen of om het in staat te stellen zijne prooi 

 onbemerkt te naderen. Het dier heeft zich als het ware vermomd. 

 Soms is die vermomming zoo volkomen , dat zelfs de natuuronderzoe- 

 ker daardoor bij den eersten blik misleid wordt, totdat een nauw- 

 keuriger onderzoek hem zijne dwaling doet ontdekken. 



Welnu , hier , zoo ergens , heeft de voorstander van de leer der eind- 

 oorzaken gelegenheid deze in toepassing te brengen. Velen hebben dit 

 dan ook gedaan. Wij zullen straks zien of wij genoodzaakt zijn ons 

 daarbij neder te leggen en of er geen uitzicht bestaat op eene meer 

 redelijke verklaring dier zonderlinge verschijnselen. 



Laat mij vooraf eenige voorbeelden noemen , en beginnen wij met 

 zulke die wel is waar niet de meest treffende maar daarom toch niet 

 de minst leerzame zijn. 



Zeer vele dieren vertoonen eene , dan eens meer dan eens minder in 

 't oog loopende overeenkomst in kleur met die van den bodem of in 

 het algemeen van den ondergrond waarop zij zich gewoonlijk ophouden. 



Onder de zoogdieren zijn de bewoners der steppen en woestijnen mee- 

 rendeels grauw- of vaal bruinachtig gekleurd , ongeveer als de rots- 

 en zandachtige bodem waarop zij leven. Dit geldt niet alleen van 

 verschillende soorten van Antilopen maar ook van den Leeuw , die 

 jacht op hen maakt. 



In de poolstreken daarentegen , waar de bodem gedurende een groot 

 gedeelte des jaars met sneeuw bedekt is , leven de wit gekleurde ijs- 

 beer alsmede de poolvos , de hermelijnwezel en de poolhaas , die in 

 den winter eene wit gekleurde vacht verkrijgen. De Amerikaansche 

 variëteit der laatstgenoemde soort, die streken bewoont, welke gedu- 

 rende het geheele jaar met sneeuw bedekt zijn, is zelfs altijd wit. 



De onze duingronden en zandige heidestreken bewonende wilde ko- 

 nijnen hebben eene vacht, welke men bijna zandkleurig zoude kunnen 

 noemen , hetgeen des te meer onze aandacht verdient , omdat de tamme 

 konijnen , die zich onder de hoede van den mensch bevinden , allerlei 

 witte, grijze of zwarte kleuren vertoonen en dikwijls gevlekt zijn. De 

 Luiaards , die zich uitsluitend op boomen ophouden , hebben eene 

 vacht die zoozeer gelijkt op de vezelige schors der takken, waaraan 

 zij zich vastklemmen , dat zij , op eenigen afstand gezien , daarmede een 

 geheel schijnen uit te maken. 



