8 DIERLIJKE VERMOMMING. 



Dergelijke overeenkomsten neemt men ook bij vele vogels waar. 

 Verschillende snippen en patrijsachtige vogels ontsnappen , ten gevolge 

 van hnn, op eigendommelijke wijze, wit, grijs en bruin gevlekt of ge- 

 spikkeld gevederte , dat zich van den ondergrond slechts weinig onder- 

 scheidt, lichtelijk aan den geoefenden blik des jagers, en een dezer 

 vogels , het sneeuwhoen , een bewoner van het hooge Noorden , is ge- 

 durende den zomer zeer moeilijk te herkennen op den met korstmos- 

 sen bedekten grond; maar wanneer de winter komt en de bodem met 

 een sneeuwkleed wordt overtogen, dan verkrijgt ook het sneeuwhoen 

 een wit gevederte en is dan even moeilijk te herkennen. 



Dat de zangers onzer bosschen , welke laatste in den herfst hun loof 

 verliezen, algemeen dof gekleurd zijn, is genoeg bekend. In de tro- 

 pische gewesten daarentegen, waar bloemen- en bladerentooi het ge- 

 heele jaar door het woud versieren, treffen wij bij de vogels allerlei 

 levendige, vaak schitterende kleuren aan, en daaronder vooral het 

 groen. Zelfs groene duiven komen daar voor. 



Weldadige moederzorg der natuur — zullen wellicht sommigen zeg- 

 gen, — waardoor die onschuldige dieren aan het oog hunner vijanden 

 onttrokken worden. Maar helaas, diezelfde natuur heeft ook vele an- 

 dere dieren , welke het leven hunner natuurgenooten op arglistige wijze 

 belagen, met gelijke kleur versierd, en daaronder vele der ranke, 

 boomen bewonende slangen en hagedissen. Ook onder de boomvorschen 

 bezitten de meesten deze kleur , soms zoo gelijk aan die der bladeren , 

 waartusschen zij zich verschuilen, dat zij moeielijk daarvan te onder- 

 scheiden zijn. Vele andere Eeptilien, die op boomtakken of op den 

 grond leven , zijn gekleurd als deze en bezitten bovendien het vermo- 

 gen om van kleur te veranderen. Het langst bekend is zulks van den 

 kameleon , maar ook verscheidene andere hagedissen bezitten deze 

 eigenschap. Zij is het gevolg van de vormveranderingen welke zekere, 

 verschillende kleurstoffen bevattende, cellen ondergaan, die onder de 

 opperhuid zijn gelegen en waaraan men den naam van chromato- 

 phorcn beeft gegeven. Dat die kleursveranderingen door schrik en an- 

 dere gemoedsaandoeningen worden te voorschijn geroepen is zeker. 

 Er zijn er die gemeend hebben dat ook de kleur van den ondergrond, 

 waarop het dier zich tijdelijk ophoudt , daarop invloed uitoefent. Hoe- 

 wrl im lui licstaan van dien invloed in dit geval nog onzeker is, 

 schijnt deze daarentegen bij verscheidene visschen niet betwijfeld te 

 kunnen worden. Bij de visschers is het reeds lang bekend dat de kleur 



