22 DIERLIJKE VERMOMMING. 



veranderingen bij planten en dieren , welke de mensch onder zijne hoede 

 neemt, tamelijk snel kunnen optreden, weet elk. De mensch wijzigt 

 opzettelijk de omstandigheden die op de plant of het dier invloed uit- 

 oefenen ; hij kiest bovendien ter voortteeling juist die wezens , welke 

 eene door hem gewenschte verandering in de hoogste mate vertoonen , 

 en , door dit ook bij volgende geslachten voort te zetten , is hij in staat 

 het ontstane verschil niet alleen te doen voortduren maar ook te doen 

 toenemen. 



Eenigzins anders is het bij in het wild levende planten en dieren. Het 

 klimaat van een land , zijn bodem , lucht, bewoners , met één woord al de 

 omstandigheden , die op dieren en planten invloed kunnen uitoefenen , zijn 

 wel niet volkomen bestendig , maar toch oneindig bestendiger dan de om- 

 standigheden, waaronder de door den mensch gekweekte wezens leven. Ook 

 wanneer de ondervinding het niet leerde , zoude men hier derhalve geene 

 eenigzins in het oog loopende verau deringen kunnen verwachten, geen bin- 

 nen een kort tijdsbe.-stek ontstaan van verschillen, groot genoeg om als ken- 

 merken van nieuwe soorten te kunnen worden beschouwd. Daarentegen 

 zoude men wel mogen verwachten dat , indien de afstammelingen van ge- 

 kweekte planten en dieren weder verwilderden, of, zooals men zich wel eens 

 minder juist uitdrukt , tot den natuurstaat terug keerden , hunne nako- 

 melingen allengs weder den oorspronkelijken wilden vorm zullen aanne- 

 men , om de eenvoudige reden , dat de omstandigheden , waaronder zij nu 

 zijn geplaatst , wederom dezelfde zijn als waaronder de vroegere stamvorm 

 geleefd heeft. En zoo is het inderdaad tot op zekere hoogte. Wel verre 

 dat dit , gelijk sommigen willen , een bewijs zoude zijn voor de in de 

 natuur gegronde onveranderlijkheid van hetgeen men gewoon is soort 

 te noemen , is het daarentegen een krachtig bewijs voor den invloed 

 der omstandigheden tot wijziging der lichamelijke eigenschappen van 

 de organische wezens. 



Beschouwen wij nu , zonder ons te begeven op al de paden van het 

 breede veld dat thans voor ons open ligt, ééne dier invloed hebbende 

 omstandigheden van iets naderbij. Dat de mate van licht waaronder 

 de dieren leven, invloed heeft op de kleuren van hunne huid, haren, 

 vederen of schubben, is ontegenzeggelijk. Soorten, die hun geheele 

 leven in het duister doorbrengen , zijn gewoonlijk kleurloos. Getuige de 

 Proteus angumeus van de Adlersbergergrot en de Amblyopsis spelaeus 

 van het Mammouthol. Voorts neemt men in verreweg de meeste ge- 

 vallen waar , dat het des daags naar de zon toegekeerde gedeelte der 



