DIERLIJKE VERMOMMING. 23 



oppervlakte van een dier donkerder gekleurd is dan het van de zon 

 af gekeerde gedeelte. Meestal zijn het de rug- en de buikvlakte , die 

 dit verschil aanbieden, maar het kunnen ook de zijden des lichaains 

 zijn, gelijk de schollen, tongen en tarbotten leeren, die gewoon zijn 

 met een hunner zijden, de rechter of de linker, op den zeebodem te 

 liggen. Voegen wij nu hierbij dat de schitterendst gekleurde dieren 

 in de keerkringsgeweston leven , waar het zonlicht het sterkst is , 

 en wij kunnen niet ontkennen dat er tusschen de kleur der dieren 

 en het hen bestralende licht een zeker verband als van gevolg en 

 oorzaak bestaat. Trouwens , sedert de photographie algemeen is inge- 

 voerd , weet elk dat de zonnestraal een teekenaar is , die door zekere 

 scheikundige veranderingen in vroeger kleurlooze zelfstandigheden te 

 doen ontstaan , beelden en kleuren te voorschijn roept. 



Nu zijn er die gemeend hebben dat men aldus rekenschap kan geven 

 van de straks vermelde overeenkomst in de kleuren der dieren en 

 van den ondergrond waarop zij leven. Zij redeneerden aldus. De onder- 

 grond en het dier, b. v. een groene rups en het groene blad, waar- 

 over de rups kruipt en er zich mede voedt, zijn aan denzelfden in- 

 vloed van het zonlicht blootgesteld. Welnu , derhalve moeten beide 

 ook gelijk gekleurd zijn. De dieren in de poolstreken zijn wit d. i. 

 eigenlijk kleurloos , eenvoudig ten gevolge van den langen winternacht 

 en de geringe kracht der zonnestralen, ook wanneer de zon boven de 

 kim verrijst. 



Een weinig nadenken doet echter spoedig zien, dat de zaak geens- 

 zins zoo eenvoudig is. Niet alle in de poolstreken levende dieren zijn 

 wit of verkrijgen tegen den winter een witte vacht of gevederte. De 

 Noordsche marter b. v. blijft het geheele jaar door donker bruin. En 

 dat niet alle op bladeren levende rupsen groen zijn , weet elk. Het 

 sprekendste bewijs voor het ongenoegzame , niet enkel van het licht , 

 maar ook van alle andere omstandigheden waaronder de dieren leven , 

 om alleen en op zich zelve eenen blij venden invloed op de kleurver- 

 andering uit te oefenen , bieden de talrijke gevallen aan , waarin man- 

 netjes en wijfjes van eene en dezelfde soort verschillend gekleurd zijn. 

 Vooral onder de vogels komen zulke gevallen in menigte voor. Door- 

 gaans, ofschoon niet altijd, is het het mannetje dat het schitterendst 

 gekleurd is , terwijl het wijfje daarentegen een veel minder in het 

 oog vallend kleed draagt. Denken wij b. v. aan onze hoenders , fai- 

 santen enz. Bij vogelsoorten au, waarbij wij dit verschil opmerken . 



