DIERLIJKE VERMOMMING. 25 



Nu is het duidelijk dat , — aangezien er tusschen de geboren jongen , 

 hoe na deze ook op elkander gelijken wanneer zij dezelfde ouders heb- 

 ben of althans tot dezelfde soort behooren , toch altijd kleine verschil- 

 len bestaan, even als wij zelfs tusschen de bladeren van een zelfden 

 boom waarnemen, — die jongen de grootste kans zullen hebben om 

 den volwassen leeftijd te bereiken , welke iets , zij het dan ook nog 

 zoo gering , boven de overigen vooruit hebben. Met andere woorden : 

 de zege in den strijd om het bestaan zal met waarschijnlijkheid be- 

 haald worden door hen, die, door het bezit van eenige eigenschap welke 

 voor den bezitter voordeelig is , boven hunne soortgenooten uitmunten, 

 of, gelijk men het ook kan uitdrukken, geschikter zijn dan anderen 

 om het hoofd te bieden aan de schadelijke en hun nut te doen met de 

 voordeelige omstandigheden, te midden waarvan zij geplaatst zijn. 



De waarschijnlijke slotuitkomst van dien strijd is derhalve, gelijk 

 spencer het kort en kernachtig uitdrukt , de overleving van de 

 geschiktste n. Deze^zijn het nu die de soort voortplanten en op 

 hunne jongen de eenmaal verworven eigenschappen in meerdere of 

 mindere mate overdragen. Maar dezelfde strijd herhaalt zich , herhaalt 

 zich bij elk nieuw geslacht , en zoo laat zich inzien hoe kleine , aan- 

 vankelijk ter nauwernood merkbare veranderingen allengs grooter en 

 grooter kunnen worden , en hoe aldus langs den natuurlijken weg iets 

 dergelijks plaats grijpt , als hetgeen het gevolg is van hetgeen de mensch 

 doet, wanneer hij voor de voortteeling van gekweekte planten en die- 

 ren telkens die individu's kiest , welke zekere voor hem voordeelige 

 of aangename eigenschappen in hoogere mate bezitten dan andere in- 

 dividu's. Van daar de naam van natuurkeus, waaronder darwin 

 alles heeft zamengevat wat , in de vrije natuur geschiedende , de over- 

 leving van de geschiktste tot noodzakelijke uitkomst heeft. Dat dit 

 woord hier slechts eene dichterlijke uitdrukking is en er van geen 

 werkelijke keus sprake kan zijn , spreekt van zelf. 



Dat met de invoering van dit beginsel in onze natuurbeschouwing 

 eene belangrijke schrede voorwaarts is gedaan op den weg, die leiden 

 kan tot eene redelijke verklaring der opmerkelijke verschijnselen, waarop 

 wij boven de aandacht vestigden , laat zich gemakkelijk aantoonen. 



Algemeen bekend is het dat de door ons gekweekte dieren veel meer 

 onderling in kleur verschillen dan de individu's derzelfde soort , die in 

 het wild leven. Ik wees reeds straks op de konijnen; maar ook run- 

 deren , paarden , hoenders , duiven enz. bieden geheel dergelijke var- 



