26 DIERLIJKE VERMOMMING. 



schillen aan. Vanwaar dit onderscheid tnsschen de in de vrije natuur 

 levende dieren en die^ welke onder de hoede van den mensch staan? 

 Ten deele moge dit verklaard worden door de macht der veranderde 

 omstandigheden waaronder zulke dieren geplaatst zijn; maar geheel 

 voldoende kan zulk eene verklaring onmogelijk geacht worden , want dan 

 zouden die individu's , welke onder volmaakt gelijke omstandigheden ge- 

 boren worden , ook altijd gelijk gekleurd moeten zijn. Dit nu weten wij dat 

 geenszins het geval is. Jonge honden, jonge katten, jonge konijnen, 

 enz., gelijktijdig door dezelfde moeders ter wereld gebracht, verschil- 

 len bijna altijd in kleur, in de uitgebreidheid en verdeeling der vlek- 

 ken en strepen enz. De erfelijkheid der eigenschappen is derhalve geene 

 volkomene; de jongen zijn niet in allen deele eenvoudige herhalingen, 

 geheel getrouwe kopien der ouders , ook dan niet wanneer er oogen- 

 schijnlijk geene enkele reden bestaat of althans aanwijsbaar is waarom 

 zij dit niet zouden zijn. 



Wel is waar nemen wij bij de jongen van in het wild levende die- 

 ren eene veel grootere onderlinge gelijkenis in de kleur van haren, 

 gevederte enz. waar , maar toch is het er verre af dat die overeen- 

 komst eene volkomene zoude zijn. Van zeer vele diersoorten , die in 

 den regel bepaalde kleuren vertoonen, ontmoet men van tijd tot tijd 

 geheel wit gekleurde individu's, zoogenaamde albino's. Witte ratten, 

 witte muizen , witte mollen , witte leeu wrikken , witte zwaluwen enz. 

 zijn wel is waar uitzonderingen op den regel , maar zij komen voor , 

 en dit is voldoende om te doen zien , dat de mogelijkheid bestaat dat 

 eene zoo groote wijziging, als het geheel ontbreken van alle kleurstof 

 is , ook bij in het wild levende dieren kan bestaan. 



Doorgaans echter zijn de verschillen veel geringer, zoo zelfs dat zij 

 aan den minder opmerkzamen beschouwer geheel ontsnappen. Op den 

 eersten blik zijn b. v. kleuren en teekening der vleugels van de indi- 

 vidu's eener vlindersoort bij allen volkomen gelijk. Beziet men hen 

 echter van nabij en vergelijkt men hen nauwkeurig onderling, dan 

 ontdekt men kleinere en grootere verschillen. Onder een aantal speci- 

 mina van den bekenden doodhoofdsvlinder (Sphinx athropos) , zal men 

 er geen twee vinden, bij welke de eigendommelijke teekening op de 

 nigzijdc van het borststuk , waarnaar de vlinder haar naam draagt , 

 volmaakt gelijk is. 



Evenzoo is het onder de in het wild levende Vogels en Zoogdieren. 

 In het gespikkelde kleed derzelfde soort van snipachtige vogels ontmoet 



