30 DIERLIJKE VERMOMMING. 



zijn. Zoo b.v. , om het schijnbaar moeilijkst verklaarbare geval te nemen , 

 zijn de zijdelingsche uitbreidingen aan het lichaam en de pooten van 

 Phyllium, waardoor de soorten van dit geslacht op bladeren gelijken, 

 niet anders dan uitwassen der huid met de zich daarin verbreidende 

 luchtbuizen. Dergelijke uitwassen, ofschoon van eene andere gedaante 

 en ook op andere plaatsen des lichaams , komen bij zeer vele andere 

 insekten voor , en zoo laat het zich denken , zonder aan de verbeelding 

 een al te ruim spel te geven , dat kleine uitwassen der huid aanvan- 

 kelijk bij eenige der voorouders van Phyllium ontstaan zijn , die daardoor 

 iets minder zichtbaar voor insektenetende vogels , hagedissen en slan- 

 gen werden en daarom meer kans hadden de soort voort te planten 

 dan die individu's , welke dit voorrecht misten. Bij opvolgende generatiën , 

 die onder gelijke omstandigheden leefden, namen dan door den voort- 

 durenden invloed der natuurkeus, die uitwassen toe en verkregen zij 

 meer en meer die gedaante, welke voor de instandhouding der soort 

 het voordeeligst is. 



Wat men , bij dergelijke beschouwingen , vooral niet uit het oog 

 mag verliezen , is : dat al zulke veranderingen , zullen zij duurzaam 

 zijn , d. i. het eigendom der soort worden , uiterst langzaam plaats 

 grijpen , en dat de geheele schepping , zoowel de organische als de 

 anorganische in eenen voortdurenden staat van verandering, van aan- 

 houdende wording verkeert. Niets is blijvend , in den volstrekten zin 

 des woords. Mets staat op zich zelve , maar alle onderdeelen der 

 schepping staan in een onderling afhankelijkheidsverband. Houden wij 

 dit in het oog , dan wordt het ons duidelijk dat er van eene volstrekte 

 bestendigheid der soort , d. i. van de onbeperkte voortduring der licha- 

 melijke eigenschappen van planten en dieren als gevolg der overerving 

 van die eigenschappen van de eene generatie op de andere , onmoge- 

 lijk sprake kan zijn. Alles wat wij van de natuur weten, leert ons 

 dat de omstandigheden die de voorwaarden des levens zijn , van het 

 begin der schepping af , geen enkel oogenblik volkomen dezelfde zijn ge- 

 bleven. Dat de levende wezens zelve in die veranderingen gedeeld , dat 

 zij daarvan den noodzakelijken invloed ondervonden hebben , mag men 

 als boven allen twijfel verheven beschouwen. De vraag is eigenlijk 

 alleen: tot hoever hebben zich die veranderingen uitgestrekt ? Hier 

 nu, — erkennen wij het volmondig, — ontzinkt ons de zekere grond 

 der ervaring en betreden wij het gebied der hypothese. Maar hypothesen, 

 — de geheele geschiedenis der natuurwetenschap leert het, — zijn 



