50 DE AA11DBEVING8VLOED IN DE STILLE ZUID-ZEE. 



vloedgolf hooger zijn, de golving met grootere snelheid geschieden 

 en een langer tijdsverloop moeten voorbijgaan, eer het water we- 

 der tot rust is gekomen en zijn evenwicht heelt herkregen. Wij kun- 

 nen ons voorstellen , welk eene geweldige waterberoering er plaats 

 heeft, wanneer ijsgletschers van 300 en meer voeten dikte afbreken 

 en in de Yszee nederstorten. Dagen lang wordt dikwijls de waterberoe- 

 ring, door zulke oorzaken bewerkt , nog op verre afstanden waargenomen. 



Het maakt in het wezen der zaak geen verschil uit , of de stoot , 

 die het water in beweging brengt , van bov^n af op het water inwerkt 

 en zijn werking tot aan den bodem voortzet, dan of hij van beneden 

 naar boven , van den bodem naar de oppervlakte gericht is , of wel van 

 terzijde op de watermassa inwerkt. In elk geval zal toch eene zekere 

 hoeveelheid water met meerdere of mindere snelheid uit zijne plaats 

 verdreven worden en dus dezelfde gevolgen met zich brengen , als de 

 val van een steen op eene effene watervlakte. 



Stellen wij ons nu voor, dat Arica aan de kust van Peru het mid- 

 denpunt geweest is van de geweldige aardbeving , die daar vele steden 

 en plaatsen verwoestte, maar dat het eigenlijke schuddingsgebied zich 

 daar tot op een geruimen afstand ook onder den bodem der zee heeft 

 uitgestrekt, dan laat het zich denken, dat deze schokken in verticale 

 richting den geheelen zeebodem bewogen zullen hebben , wellicht met 

 nog meer geweld, dan dit op het hooger liggende vasteland heeft 

 plaats gehad. Welk een ontzettende uitwerking moest het niet hebben, 

 als de zeebodem misschien over eene aanzienlijke ruimte stuiptrekkend 

 omhoog gestooten , dan weer omlaag gezonken , dan weder met vernieuwd 

 geweld opgeduwd en dan weer teruggedrongen werd , en dat verscheiden 

 minuten achtereen! Wij kunnen ons daarvan in het geheel geene voor- 

 stelling vormen. Maar hoe ontzettend die uitwerking geweest moet 

 zijn , dat kunnen wij opmaken uit de berichten , die aangaande deze 

 vreeselijke waterberoering over de geheele Zuid-zee tot ons zijn gekomen. 



Het was vooral de Peruaansche kuststreek, juist in den hoek van 

 de bocht, welke de westkust van zuid- Amerika onder 18° zuiderbreedte 

 maakt, waar deze uitwerking op de ontzettendste wijze werd waar- 

 genomen. De geheele watermassa langs de geschokte ^kuststreek, 

 van de grootste diepten tot aan de oppervlakte, kwam tengevolge van 

 den schok in beroering; zij werd in haar evenwicht gestoord en kwam 

 in eene rijzende en dalende beweging, welke zich aan den stillen Oce- 

 aan mededeelde en ongeveer 60 uren lang duurde. Gelijk een steen, 



