56 DE AARDBEVINGSVLOED IN DE STILLE ZUID-ZEE. 



Uit deze feiten volgt zooveel met alle zekerheid , dat de aard- 

 bevingsgolven , die in 't algemeen van Arica in concentrische kringen 

 uitgingen , in de verschillende stralen eene verschillende snelheid aanna- 

 men, en dat hij gevolg de kromme lijnen, welke de kammen der gol- 

 ven op de oppervlakte der zee hebben beschreven , des te onregelmatiger 

 vormen moeten aangenomen hebben, hoe verder zij zich van het mid- 

 denpunt van uitgang verwijderden, zonder nog daarbij in aanmerking 

 te nemen de onregelmatigheden , die door eilanden , welke de golven 

 op haren weg ontmoetten, werden veroorzaakt. Uit de theorie der golvingen 

 en uit de verschijnselen , welke bij de voortbeweging van de dagelijksche 

 ebbe en vloed , de door maan en zon verwekte vloedgolf, worden waar- 

 genomen , blijkt echter , dat de verschillende snelheid dezer golven op 

 hare verschillende wegen hoofdzakelijk afhangt van de diepte des wa- 

 ters , waarin zij zich bewegen. De aardbevingsgolven behooren tot die 

 soort, waarvan de hoogte der golf gering is, in vergelijking van de 

 diepte des waters, en deze diepte weder gering in vergelijking van de 

 lengte of breedte der golven. 



Er is hieruit nog een belangrijk gevolg af te leiden. Als wij den 

 afstand van Arica tot Yaldivia nemen , en daarmede in verband bren- 

 gen, dat de aardbevingsgolf in de laatste plaats 5 uur later is waar- 

 genomen dan op het punt , vanwaar de waterbeweging is uitgegaan , dan 

 volgt daaruit, dat deze beweging zich voortgeplant moet hebben met 

 eene snelheid van 284 zeemijlen per uur. Nu is wel het tijdsverloop 

 tusschen de eerste hoogste waterverhemng en de tweede vloedgolf niet 

 overal nauwkeurig aangegeven. Dit kan om de redenen , die wij boven 

 hebben opgegeven, ook niet zeer regelmatig zijn geweest. Van eene 

 enkele plaats wordt vermeld , dat er van den tijd , waarop de vloedgolf 

 de grootste hoogte bereikt had en dan , na langzamerhand gedaald te 

 zijn , weder steeg en voor de tweede maal haar toppunt bereikte , 

 nagenoeg een kwartier uur verliep. Op een andere plaats , in de Lyt- 

 tilton-bocht , was het tijdsverloop tusschen de eene vloedgolf en de an- 

 dere zelfs aanmerkelijk grooter. Maar nemen wij nu aan dat ge- 

 middeld een kwartier uur tusschen elke golving is verloopen, dan 

 volgt daaruit, dat bij eene voortplantingssnelheid van 284 zeemij- 

 len in het uur, de lengte van een golf, dat wil zeggen , de afstand van 

 den top van de eene vloedgolf tot aan den top van de andere, 71 

 zeemijlen moet bedragen hebben. Wanneer wij nu verder met Dr. hoch- 

 stettek aannemen, dat de gemiddelde hoogte van de waterverhemng 



