DE AARDBEVINGSVLOED IN DE STILLE ZUID-ZEE. 57 



geschat moet worden op ruim 32 engelsche voeten , dan volgt daaruit , 

 dat wij ons dit natuurverschijnsel niet hebben voor te stellen als eene 

 stormachtige waterbeweging , waarin de zee , door een korten en gewel- 

 digen golfslag beroerd, een oppervlakte aanbiedt, waar omhoog stij- 

 gende golven en diepe dalen op korten afstand afwisselen. De helling 

 van een golf, die zich over 71 zeemijlen uitbreidt en toch niet hooger 

 dan ruim 32 voet opstijgt , is te flauw en te weinig in het oog loo- 

 pend om in volle zee waargenomen te worden , hoe verschrikkelijk de 

 uitwerking van deze vloedverheffing ook zijn moge aan de kusten , waar 

 zij de grootste verwoestingen aanrichtte. 



Golven van zoo reusachtige breedte bij betrekkelijk geringe hoogte , 

 zooals deze aardbevingsgolf, zijn echter, ofschoon zij de gansche water- 

 massa der zee tot haren diepsten grond in beweging brengen , in opene 

 zeeën even weinig bemerkbaar als de vloedgolf, die dagelijks door de 

 aantrekking van zon en maan veroorzaakt wordt ; en toch zal de kracht , 

 met welke zij zich aan de kust of in ondiep water breken, ontzettend 

 in hare werking zijn. 



Het moet ons daarom niet verwonderen , dat de schepen , die ge- 

 durende den aardbevings vloed van den 13 den tot 16 den Augustus op de 

 opene zee verkeerden , van het geheele verschijnsel ook niet het gering- 

 ste opgemerkt hebben , terwijl het zich aan de kusten op zulk eene 

 verwoestende wijze vertoonde. 



Het behoeft ons evenmin te verwonderen , dat de snelheid van de 

 aardbevingsgolven in den stillen Oceaan werkelijk dezelfde geweest is 

 als de voortplantings-snelheid van de vloedgolf bij de gewone ebbe 

 en vloed , hoewel de zaak zelve daardoor , dat zij zich theoretisch 

 zeer eenvoudig verklaren laat, niets van hare verrassende merkwaar- 

 digheid verliest. Als men namelijk op de vloedkaart van whewell het 

 getal der vloeduren telt , welke tusschen Arica en de in bovenstaande 

 tabel aangegevene eindpunten van de reis der aardbevingsgolven lig- 

 gen, dan vindt men bij voorbeeld tusschen Arica tot de Sandwichs- 

 eilanden 13 ^ vloeduren, tot Apia in de Samoa-groep 16, tot New- 

 castle 22, tot Rapa 11% en tot Banks-schiereiland op Nieuw-Zeeland 

 19 vloeduren. Vergelijkt men nu deze getallen van de vloeduren 

 met die, welke volgens bovenstaande tabel voor den duur van de 

 reis der aardbevingsgolven zijn gevonden, dan is de overeenstemming 

 zoo volkomen, als men maar bij een proef verwachten kan, die 

 door de natuur zelve naar een zoo grootschen maatstaf, als ware 



