HET INSLAAN VAN DEN BLIKSEM OP AFLEIDERS. 63 



springende kleiner zijn, dan die op bollen overgaan. In allen gevalle 

 is het dus raadzaam een afleider met eene punt in plaats van met 

 een bol te doen eindigen , zooals somwijlen is aanbevolen. 



Intusschen is het kwaad in dit geval zoo groot niet, want een af- 

 leider is niet gemaakt om niet getroffen te worden, maar wel om 

 de elektriciteit zonder schade voor het voorwerp , waarop hij geplaatst 

 is , naar den grond te voeren. 



Erger is het gesteld met het tweede geval , waarbij , zooals in het 

 tweede gedeelte der derde proefneming is gesteld, eene afbreking be- 

 staat in de geleiding achter de punt. Als die afbreking niet bestaat, 

 springen er uit den conductor geene vonken op de spits over , maar 

 dadelijk zoodra men den geleider naar den grond op een zekeren 

 afstand van den geïsoleerden bol schuift. Is die afstand slechts gering, 

 dan gaat er bij een afleider , zoowel als bij de proefneming met de 

 elektriseermachine , een voortdurende stroom van electriciteit uit den 

 grond naar de punt over, maar bij meerder tusschenruimte houdt die 

 uitvloeiing op , en er ontstaat aanleiding dat de bliksem op den ge- 

 brekkigen afleider inslaat, hetgeen, zooals ik niet behoef aan te wij zen , 

 dubbel gevaarlijk is, omdat de afleider geene behoorlijke afvloeiing 

 der elektriciteit kan verschaffen. 



Men moet dus zorg dragen dat een bliksemafleider vervaardigd zij 

 met eene vereischte doorsnede in verhouding tot het geleidend vermogen 

 van het gebezigde materiaal, en zonder afbreking, om niet alleen het 

 overspringen op betere geleiders in de nabijheid te voorkomen , maar 

 tevens ter vermijding van een toestand die het inslaan begunstigt, 

 zooals de proefneming van püchot duidelijk aanwijst. 



Als men bij proefneming 1, in plaats van één e punt, meerdere 

 neemt, maar waarvan eene boven de andere uitsteekt , springen alleen op 

 de uitstekende punten vouken over , terwijl uit de overige de elektriciteit 

 pluimvormig uitvloeit. Wordt eene der punten vervangen door een 

 bol, dan springen de vonken daarop niet over, zoolang eene der 

 punten nader bij het geëlektriseerde lichaam is geplaatst. Is de afstand 

 gelijk , dan neemt de vonk op den bol niet in sterkte toe , omdat de 

 omringende punten een beletsel daartegen opleveren. 



Püciiüt trekt hieruit terecht het besluit, dat het verminderen in 

 hoogte van een afleider de kans vergroot dat andere voorwerpen in 

 de nabijheid worden getroffen. Ik zoude er durven bijvoegen, dat deze 

 proefneming tevens aantoont dat het raadzaam is , den afleider niet 



