VIVISECTIÊN. 67 



waarvoor deze geene gehechtheid meer kan gevoelen. Hare verstandi- 

 ger vriendin, Mevrouw Z., betoogt echter dat de kat het niet hel- 

 pen kan , dat deze slechts haar instinkt heeft gevolgd , door jacht op 

 een door de kamer vliegenden vogel te maken , en dat het eigenlijk 

 de schuld harer vriendin zelve is , die een vogel in een kooi hield. 

 Vogels , die lieve dieren , behooren in de vrije lucht te huis ; alleen 

 daar kunnen zij zich in het genot des levens verheugen. Schande vooral 

 is bet dat men nachtegalen en andere insekten-etende vogels in kooien 

 opsluit, want indien men hen liet vliegen, dan zouden zij niet alleen 

 voor zich zelve veel gelukkiger zijn, maar bovendien zich nuttig maken 

 jegens den mensch door het verslinden van vele rupsen, die groenten 

 en vruchten vernielen, alsmede van die afschuwelijke spinnen, die 

 men niet kan aanzien zonder eene rilling te gevoelen. 



Eilieve , geachte Mevrouw ! zoudt gij meenen , dat die rupsen en 

 spinnen niet ook , even als andere dieren , gevoel hebben , dat zij lijden 

 kunnen, en zoudt gij niet denken dat zij daarom evenzeer als de vo- 

 gels aanspraak hebben op uwe bescherming ? Na een oogenblik na- 

 denkens, zegt uw goede hart misschien "ja", terwijl uw verstand en 

 eene zekere antipathie, die gij toch niet geheel overwinnen kunt, u 

 "neen" toefluisteren. Het is altijd een lastig ding, wanneer hart en 

 verstand in tweestrijd zijn, en van sympathien en antipathien laat 

 zich meestal in het geheel geen rekenschap geven. Laat men zich daar- 

 door leiden, dan raakt men het spoor geheel en al bijster. 



Er is dan ook maar één weg , die uit dezen doolhof voert , name- 

 lijk deze: dat men alle dieren gelijkelijk beschermt, dat men dit doet 

 uit beginsel, omdat zij allen schepselen Gods zijn, vatbaar voor vreugd 

 en voor lijden, en omdat wij menschen het recht niet hebben om hun 

 leed te doen of op eenigerhande wijze te berokkenen. 



De Eakirs in Indië geven het voorbeeld. Wanneer zij gaan, houden zij 

 een langen stok met een zachten, platten bezem voor zich uit , die over 

 den grond schuift en de kleine dieren verwijdert, welke zij anders gevaar 

 zouden loopen te vertrappen. Zij hebben hospitalen voor zieke apen, 

 ja, — mijne lezeressen mogen mij den onfatsoenlijken naam verge- 

 ven, — zelfs, naar men zegt, verblijven voor vlooien, aan welke zij 

 hun eigen bloed ten beste geven. 



Die Fakirs hebben op hun standpunt volkomen gelijk , want zij ge- 

 looven aan de zielsverhuizing , en het zoude kunnen gebeuron dat zij , 

 een dier doodende of kwetsende, den tijdelijken bezitter van de zie) 



