VIVISECTIEN. 69 



Indien nu eens iemand op grond van een en ander aan een lid der 

 Vereeniging verweet dat hij of zij, door zoo te handelen, zich mede- 

 plichtig maakt aan een deel van het lijden, hetwelk de mensch aan 

 de dierenwereld berokkent, dan zoude zulk een lid terecht den onbe- 

 scheiden verwijter te gemoet voeren, dat hij zich bemoeit met iets 

 dat hem volstrekt niet aangaat, dat ieder voor zich moet weten wat 

 hij voor zijn geweten verantwoorden kan. 



De toepassing is spoedig gemaakt. 



Indien het geoorloofd wordt geacht zijnen lichamelijken honger te 

 stillen met het vleesch van dieren, dan voorzeker is het niet minder 

 geoorloofd voor de stilling van den geestelijken honger , d. i. de zucht 

 naar kennis en wetenschap, onderzoekingen op het lichaam van dieren 

 te doen. Zonder vivisectiën kunnen een tal van de gewichtigste vraag- 

 stukken niet worden opgelost. De belangrijkste ontdekkingen, die in 

 den loop der laatste halve eeuw gedaan zijn, zijn wij juist daaraan 

 verschuldigd , dat men het leven op het levend lichaam zelve bestu- 

 deert en daarbij de natuur tot in hare diepste schuilhoeken vervolgt. 

 Daardoor is de physiologie meer en meer eene exacte wetenschap ge- 

 worden , waarin zekerheid de vroegere hypothesen , waarmede men zich 

 behielp, vervangen heeft. Dit hier in bijzonderheden aan te toonen 

 is onnoodig voor deskundigen, en voor onkundigen , zonder groote uit- 

 voerigheid, onverstaanbaar. Ook strekt de Vereeniging haar verlangen 

 niet zoo ver uit, dat zij op een geheel nalaten der vivisectiën zoude 

 aandringen; zij wenscht alleen dat deze zich zullen bepalen tot de 

 volstrekt noodzakelijke en dat daarbij de dieren zooveel mogelijk voor 

 pijn zullen gespaard worden. 



Een zeer onschuldige wensch voorzeker , maar die getuigt van aller- 

 zonderlingste denkbeelden ! Zoude de Vereeniging inderdaad van mee- 

 ning zijn , dat eene vivisectie wel eens met een ander dan een zuiver 

 wetenschappelijk doel wordt ondernomen? En zoude zij langs den ge- 

 kozen weg eenen blaam willen werpen op de weinige mannen onder 

 ons , die hun leven aan de uitbreiding en bevordering der wetenschap 

 wijden , en die toch wel de eenige bevoegde beoordeelaars van het al 

 of niet noodzakelijke eener vivisectie zullen zijn ? Eindelijk , zouden zij 

 het waarlijk noodig achten die mannen op het gemoed te drukken om , 

 bij het doen der kunstbewerking, toch door het aanwenden van gepaste 

 middelen de dieren zooveel mogelijk voor pijn te behoeden? Laat mij 

 dan haar en het overige publiek ten overvloede gerust stellen. Waar 



