HET GROENE KLEED DER AARDE 



DOOR 



F. W. VAN EEDEN. 



Hooge, donkere berggevaarten verheffen zich boven breede hellingen, 

 die allengs in vlak land overgaan. Die vlakte wordt begrensd door de 

 zee. De bergen zijn gedeeltelijk met uitgebreide sneeuwmassa's bedekt. 

 De zee is eenzaam ; het land is onbewoond ; nergens eenig spoor van 

 menschen. De naar zee glooijende vlakten zijn met een onafzienbaar 

 bloemtapijt bedekt; maar de planten zijn klein en bloeijen laag bij den 

 grond. De smeltende sneeuw heeft overal kleine waterloopen door de 

 vlakte gevormd, en daardoor zijn de bloeijende planten in groepen 01 

 vakken afgedeeld als in een regelmatig aangelegden tuin. Daar bloeijen 

 de violette Silene en Saxifraga , de blaauwe Myosotis en de gele 

 Draba alpina , de witte Cerastium , de roode Parrya en Primula fariuosa. 



De dagen zijn zeer lang; ruim vier weken achtereen gaat de zon 

 niet ondei. Een stille rust heerscht hier, zelfs door geen insectengegons 

 afgebroken. Zoo is de aanblik van Nova Zembla in den korten zomer, 

 die door een langen en vreeselijken winter wordt gevolgd. Het on- 

 herbergzame land, dat eenmaal onze moedige voorvaderen beroemd 

 heeft gemaakt, is 's zomers een bloementuin; maar die bloemen zijn 

 andere dan hier groeijen; zij behooren tot de Arktische Flora, de 

 uiterste noordelijke grens van den plantengroei. 



De Arktische Flora strekt zich uit over de noordelijkste gedeelten 



