HET GROENE KLEED DER AARDE. 73 



uitstrekt en , hoewel , vooral in Europa , door bouw- en weilanden en 

 onafzienbare heiden , in Siberië door mosvlakten afgebroken , eenmaal 

 voor vele eeuwen ongetwijfeld veel boschrijker is geweest. Nog bedek 

 dat woud in sommige streken , zooals in Noordelijk Rusland en Skandi- 

 navië, de helft van de oppervlakte van den grond, terwijl in Neder- 

 land slechts 6 percent van die oppervlakte met bosch begroeid is; 

 maar niettemin bewijzen onze veenen dat ook hier het onmetelijke 

 woud van het Noorden der oude wereld zich uitstrekte. 



Niet alleen de invloed der menschen heeft dit oude woud op vele 

 plaatsen verbroken , vernield of veranderd ; in het woud zelf heorscht 

 een voortdurende verandering, die echter eerst na vele eeuwen merk- 

 baar wordt. Drie magtige woudreuzen voeren daar een ontzaggelijken 

 strijd om de oppermagt. Vóór twee duizend jaren heerschte in de 

 Noord-Europesche wouden de Eik, de heilige boom der Kelten. Ver- 

 heven schoon en vrij in zijn vorm , ernstig in zijn karakter , was de 

 Eik het beeld van den zeer ontwikkelden, voor het verhevene en 

 dichterlijke zoo gevoeligen Keltischen volksaard, waarvan wij in de 

 weemoedige poëzie van Ossian de laatste herinnering vinden en waar- 

 van ook nog bij het diep gezonken Iersche volk niet alle sporen zijn 

 verdwenen. 



Maar een andere woudreus daagde uit het oosten op : de Beuk, streng 

 van vorm, ruwer en harder in zijn voorkomen, meer te huis in noor- 

 delijker klimaat , breidde zich op geheimzinnige wijze altijd westwaarts 

 uit, en waar hij kwam, zag de eik zijn vonnis geveld. Zoo kwamen 

 ook met den beuk de ruwe , minder poëtische , maar verstandelijk hooger 

 begaafde Grermanen en behaalden over de Kelten overal de zege. De 

 Kelten werden verdrongen of verloren zich te midden hunner over- 

 heerschers en bleven geen aaneengeschakelde volksstam meer. Zoo 

 hebben de beuken in vele oorden de eiken geheel verjaagd en slechts 

 door de zorgen van den mensch, door cultuur en overleg, blijven de 

 eikenbosschen voor volslagen ondergang bewaard. Maar ook het rijk 

 van den beuk is niet van eindeloozen duur. Wederom nadert een vreemde 

 indringer uit het Oosten ; donkere massa 's bedekken allengs meer en 

 meer de bergen van Noord-Europa , en hun invloed verjaagt reeds 

 zigtbaar op vele plaatsen den eens zoo magtigen beuk. Het zijn de 

 Naaldboomen , de norsche dennen , de sombere sparren , met hun hard 

 en duurzaam groen , in hun vorm het beeld des gezags , in hun ka- 

 rakter de echte zonen van het Noorden. 



