74 HET GROENE KLEED DER AARDE. 



Zal ook zoo eenmaal de Slavische volkstype den Germaanschen ver- 

 dringen en overheerschen ? Zal Rusland eenmaal regeren van de Beh- 

 ringsstraat tot den Atlantischen Oceaan? 



De langzame opeenvolging van Eiken, Beuken en Naaldboomen is 

 ook in een ander opzigt opmerkelijk. Het gebied van den beuk strekt 

 zich meer ten noorden, minder naar het zuiden uit dan dat van den 

 eik ; de naaldboomen groeijen weder noordelijker en minder zuidwaarts 

 dan de beuken; de boomen van kouder klimaten overwinnen dus al- 

 lengs die van warmere , en deze overwinning heeft hare natuurlijke 

 grenzen. Van daar dat in Frankrijk, vooral in het midden, de eik 

 nog altijd de boom bij uitnemendheid is en het grootere gedeelte der 

 bosschen van dat land uit eiken bestaat. 



Maar welke boom heerschte er voorheen, vóór den eik, in Noord- 

 Europa? Naar alle waarschijnlijkheid de naaldboomen. Langs de west- 

 kust van Frankrijk zijn, onder de zee bedolven, de overblijfsels ge- 

 vonden van ontzaggelijke dennenwouden , die zich eenmaal hebben 

 uitgestrekt , waar thans het Kanaal stroomt en welligt een groot land , 

 sedert den voorhistorischen tijd door de zee verzwolgen, hebben be- 

 dekt. Ook zelfs onder onze Hollandsche duinen heb ik gemeend, sporen 

 van die overoude dennenwouden te ontdekken. Zoo is welligt het 

 woud van het Noorden der oude wereld door een herhaalden kringloop 

 van heerschende boomkarakters gekenmerkt. 



De sparren met hun schilderachtigen pyramidevorm zijn de boomen 

 van het gebergte, de dennen, met hunne horizontaal of koepelvormig 

 uitgebreide kroonen, kiezen bij voorkeur de vlakte en lage heuvels. 

 Het gebied van onze naaldboomen strekt zich tot ver in Siberië uit, 

 maar van onze loofboomen groeijen slechts zeer weinige ten Oosten 

 van den Oeral. Alleen de vogelkers {Prunus Padus), de Lijsterbes (Sor- 

 bus aucuparia) , de zwarte , witte en klaterpopels komen tot ver in 

 Siberië voor, de klaterpopel zelfs nog aan den Amoer. De Noordsche 

 Berk (Betuia alba) breidt zich in Siberië meer en meer uit: in 

 het uiterste Oosten , aan den mond van den Amoer en in Kamschatka 

 zijn beiden een der kenmerken van het landschap. Welige heuvellanden , 

 met prachtig gras bekleed, hier en daar met afzonderlijke groepen 

 boomen en struiken afgewisseld, vormen daar een uitgestrekt natuurlijk 

 park, en niet te verwonderen is het dat de Russen het Amoerland 

 met zooveel ijver en voorliefde koloniseren , als ware het tot verade- 

 ming van de sombere wouden en troostelooze vlakten van Siberië. 



