HET GROENE KLEED DER AARDE. 75 



Gelijk de noordelijke grens van de woudstreek der oude wereld door 

 naaldboomen wordt gekenmerkt, zoo ook het noorden van Amerika. 

 Maar niet dezelfde naaldboomen groeijen daar als hier. "De noordelijk- 

 ste woudstreek van Amerika wordt voornamelijk gevormd door den 

 witten den (Pinus alba), die van de Behringstraat tot Labrador een 

 ontzaggelijken groenen boschkrans vormt, en zich in het zuiden tot 

 den Saskatchawan , waar de prairiën beginnen, uitstrekt. In Columbia 

 heerscht de Pinus ponderosa, in het Oosten de welbekende Weymouth- 

 den (P. strobus). De bosschen van Noord- Amerika zijn meer aaneen- 

 geschakeld, en niet, gelijk in de Oude Wereld , door heiden en Toendra 

 afgebroken. Eijke, vruchtbare vlakten, door magtige stroomen be- 

 sproeid, geven aan de oorspronkelijke wouden eene afwisseling, die 

 de wouden van noordelijk Europa en Azië missen. Ook daar groeijen 

 eiken, beuken, eschdoorns , elzen, maar andere soorten dan hier, en 

 vooral dennen in talrijk afgewisselde vormen. 



In het gebied van den Oregon vertoonen zich die ontzaggelijke woud- 

 reuzen, duizendjarige, torenhooge naaldboomen, waaronder de kolos- 

 sale Oregon-ceder (Thuja gigantea) , die vooral naar het westen zijne 

 hoogste ontwikkeling bereikt. Meer naar het zuiden , van Canada tot 

 Virginië en Kentucky, worden de loofboomen, vooral de eiken, de 

 eigenaardige Amerikaansche noten (Hickory , Juglans nigra, alba enz.) 

 en de prachtige tulpenboomen talrijker. Grooter verscheidenheid van 

 soorten geeft aan het landschap een lagchender , rijker aanblik , al zijn 

 de boomen zelve in Europa vooral niet minder schoon, ja schooner 

 dan de Amerikaansche. Geen der Amerikaansche eiken toch kan zich 

 met onzen ouden Germaanschen eik in majesteit van vormen meten. 



Daarentegen is de herfsttooi der Noord-Amerikaansche loofboomen 

 onvergelijkelijk. Die tinten van rood en bruin vindt men in Europa 

 niet. Het Noord-Amerikaansche bosch met zijn rijkdom aan vormen , 

 met zijn slingerplanten en digtgroeijend onderhout , nadert in karak- 

 ter tot de bosschen der keerkringen. 



Aan de oevers der rivieren arbeidt de bever , dat goedaardige , zon- 

 derlinge, in zijn streven zoo menschachtige dier. Hij houdt het water 

 der rivieren door zijn dijken tegen en vormt daardoor vijvers van dik- 

 wijls honderd bunders oppervlakte. De voorjaars-overstroomingen doen 

 die dijken doorbreken; het water uit de vijvers loopt weg, en op de 

 drooggelegde vlakten schiet het gras digt en welig op; — zoo vor- 

 men zich de weiden; — zoo zijn welligt eenmaal ook onze eerste Neder- 



