80 HET GROENE KLEED DER AARDE. 



Het klimaat der landen rondom de Middellandsche Zee verschilt van 

 dat van Midden- en Noord-Europa vooral door den meestal regenloo- 

 zen zomer en door het mindere verschil in warmte tusschen zomer en 

 winter. De winter van het Zuiden is zachter, en toch de zomer niet 

 in gelijke verhouding warmer. Hooge gebergten beschutten het Zuiden 

 voor den feilen noordenwind , en de nabijheid der heete vlakten van 

 Noord-Afrika ontneemt aan dien getemperden luchtstroom uit het 

 Noorden zijne vochtdeelen. 



Nergens is de tegenstelling tusschen Noord en Zuid scherper dan 

 in het Rhönedal, tusschen Montélimart en Orange, waar de cultuur 

 der olijven begint. De flora van het Zuiden heeft zich hier een weg ge- 

 baand in het Rhönegebied tusschen de Alpen en Cevennen en dankt 

 deze buitengewone noordelijke uitbreiding aan den "Mistral", den hee- 

 ten en feilen wind, die, tusschen die hooge bergketenen door, het 

 Zuiden van Frankrijk bezoekt en het drooge klimaat van Provence 

 veroorzaakt. 



Vreemd is de indruk, dien het op eens te voorschijn komen der olij- 

 ven op den bezoeker uit het Noorden maakt. Zijn die lage , wilgachtige 

 als uit beschilderd blik gevormde boomen met hun blaauwachtig loof 

 en regte twijgen de beroemde boomen, waaraan Athene haar aanzien 

 bij de Grieken te danken had? Maar ook Frankrijk herinnert u aan 

 de waarheid, want talrijk vindt gij nog den naam van Minerva in 

 de olijvenstreek geëerd en geheiligd. Niets verhevens boeit ons aan 

 den olijfboom, en zijne vereering bij de Oosterlingen spreekt van iets 

 grof-zinnelijks in hunne voorstellingen. Olie was hun, evenals melk 

 en honig, een onmisbaar en kostelijk voedsel. In den olieboom zagen 

 zij het beeld des Vredes , want in vredestijd was de olie goedkoop — - 

 en het beste geschenk van hun bescherm godin was de olieboom. Hoe 

 geheel anders was de opvatting der natuur bij de Germanen ! Zij eer- 

 den den eik alleen om zijn verheven vorm , als het beeld der onzigt- 

 bare oppermagt. 



Lagchend en bloemrijk zijn de kustlanden der Middellandsche Zee , 

 als in het vroege voorjaar de steenachtige bodem met een veelkleurig 

 tapijt van tallooze planten bekleed is ; maar in den dorren zomer ziet 

 men overal slechts eentoonige wildernissen , uitgestrekte heuvellanden 

 met heesters en lage struiken bedekt , niet ongelijk aan onze heiden , 

 maar woester en verlatener. Deze wildernissen , de zoogenoemde Ma- 

 quis ? vormen het eigenlijk karakter van het gebied. En ook waar op 



