HET GROENE KLEED KEK AARDE. 8l 



de hellingen der gebergten zich nog de overblijfsels der voormalige 

 wouden vertoonen , zoekt men te vergeefs naar de woudreuzen van het 

 Noorden. De zoo hooggeroemde "Zitronen" en Oranjeboomen met hunne 

 pruikachtige kroonen en dikke vruchten herinneren ons de boom- 

 pjes uit de Neurenberger doozen; de bloemen en vruchten op zichzel ven 

 boeijen ons niet door opheffing tot een geheimvol ideaal, maar omdat 

 zij welriekend en smakelijk zijn. Hier herkennen wij den geest der 

 klassieke poëzie. Hier is de natuur alleen schoon, voor zoover zij den 

 mensch voordeel en zingenot geeft. 



Op die uitgestrekte, zacht golvende vlakten en heuvellanden, 

 die in Spanje en Portugal , Zuid-Italië , Griekenland , Klein- Azië en 

 Noord- Afrika de Middellandsche Zee omringen, schittert in het voor- 

 jaar het heerlijke bloemenkleed , door den gevoelvollen ovidiüs zoo 

 zuiver voorgesteld, waar hij de jeugdige proserpina door de velden 

 van Sicilië laat ronddwalen. Daar bloeit de hyacinth, de thym, het 

 viooltje , de goudgele crocus , de witte lelie , de vuurroode anemone ; 

 daar ontplooit de acanthus zijn trotsche en architectonisch gevormde 

 bladen. Daar is het rustig en vreedzaam in het stille morgenuur, bij 

 een kristalhelderen hemel , met een verschiet van scherp uitkomende , 

 stout geteekende bergvormen. Ook daar is een paradijs, want vele 

 dier liefelijke bloemen groeijen nergens elders, en schijnen op die plaats 

 zelve ontstaan te zijn. 



Maar de sombere god der benedenwereld zal weldra het lagchende 

 meisje van de aarde wegnemen, en de roof van proserpina is het beeld, 

 waaronder de Grieken den snellen ondergang voorstellen van het len- 

 tekleed der wildernissen langs de Middellandsche Zee. 



De heuvels der Grieksche eilanden zijn bekleed met boschjes van 

 welriekende oleanders en aromatische laurieren, maar die laurieren 

 zijn meest heesterachtig en bereiken zelden eene hoogte van 25 voet. 

 Hun hard, droog gebladerte spreekt van de droogte van het klimaat, 

 en eigenaardig voor die streken is de stoute voorstelling van lucre- 

 tius , als hij beschrijft , hoe de laurierbosschen , door den bliksem ge- 

 troffen, in een oogwenk met een woest en vreeselijk geknetter in vlam- 

 men opgaan: 



Nee ros ulla magis quavu Phoebi Dclphica laurus 

 Terribili sonitu flamma crepitante crematur. 



Hoe drooger klimaat, hoe meer plantenvormen met harde, steke- 

 lige of zeer fijne naaldvormige bladen. Zoo is ook het aantal struiken 







