HET GROENE KLEED DER AARDE. 87 



Wat de steppen zijn in Centraal- Azië , dat zijn de prairiën in Noord- 

 Amerika. Ook daar heersenen drie jaargetijden, een korte, bloemrijke 

 lente, een dorre, heete zomer en een storm- en sneeuwbrengende lange 

 winter. Maar de weiden der prairiën zijn rijker , en met digter , we- 

 liger gras bekleed, met schitterender bloemen getooid dan die dei- 

 steppen. De bloemen der Amerikaansche prairiën zijn ons niet vreemd , 

 evenmin als de boomen , die hier en daar in groepen de eentoonigheid 

 dier onafzienbare vlakten afwisselen. De Canada-popel en de Virgini- 

 sche ceder, de heldergekleurde Oenothera's, de vriendelijke Gilia's,de 

 deftige Lupinen en Pentstemons , de gloeijende Phlox , de hemelsblaauwe 

 Nemophila's van onze tuinen zijn allen kinderen der prairiën. Velen 

 van hen zijn , evenals de steppenplanten , eenjarig en berekend voor den 

 korten zomer. Ook daar is een middenpnnt van plantenschepping ge- 

 weest , een paradijs , rijker dan de steppen der oude wereld. Maar met 

 den vrijen mensch der prairiën is de poëzie van dat paradijs voor altijd 

 ondergegaan. De dappere Mongolen zijn gelukkiger dan hunne broeders , 

 de vertrapte en verguisde Indianen der prairiën , een ras , wel is waar 

 ruw en strijdlustig, maar regtvaardig en hooghartig, veel te edel om 

 strijd te voeren met het uitvaagsel van Europa , dat geld en whiskey 

 in zijn vaandel voerde. Zij geloofden nog aan eerlijkheid en goede 

 trouw ; zij zijn overwonnen door eene meerderheid , eene ontzaggelijke 

 meerderheid van Europesche wilden , bij wie al het edele en verhe- 

 vene , dat den echten zoon van Europa kenmerkt , kunst , wetenschap , 

 godsdienst , slechts blinkend klatergoud is , dat een laaghartig en be- 

 krompen streven naar geld en goed bedekt — 



— where gentvy , title , wisdom , 

 Cannot ccmclude , but by^ the yea and no 

 Of geueral ignorance — 



De poëzie der prairiën is verdwenen. Te vergeefs zingt de Yankee 

 het lied van Hiawatha ! In zijn mond is dat lied een wanklank. Hij noemt 

 zich de zoon der vrijheid en hij is een slaaf des stofs, erger nog dan 

 de slaven, die hij uit schijnheilige politiek heeft vrijgemaakt. 



Maar lang als de grootheid van de Noord- Amerikaansche "Republiek 

 zal zijn ondergegaan , zullen de vriendelijke bloemen der prairiën nog 

 bloeijen op het graf van den armen Rooden man! 



{Wordt vervolgd.) 



