HET GROENE KLEED DER AARDE. 99 



gloeijendste kleuren en edelste vormen ; daar bloeijen de grillige bloemen 

 der keerkringen en tevens de eenvoudig schoone bloemen der gematigde 

 gewesten. Maar daar schijnt geen helder zonlicht ; de vochtigheid hindert 

 den akkerbouw; menschen wonen er weinig; de door nevels omhulde 

 wouden zijn droevig en somber; geen dierlijk leven, geen gezang van 

 vogels; alleen boomen, bloemen en vruchten tieren daar in den 

 eindeloozen regen. 



Zuidwaarts nemen de bosschen met hoog geboomte meer en meer 

 af en worden door grazige savanen afgebroken. In het eigenlijk Hin- 

 doestan , aan de oevers van den G-anges , valt nog regen genoeg om 

 het groen dier grazige vlakten voortdurend in stand te houden en het 

 landschap een lagchende tint te geven , die in overeenstemming is met 

 de talrijkheid der bevolking en de bewijzen eener overoude beschaving, 

 die daar alom worden aangetroffen. Hoe meer men echter Dekkan 

 nadert, hoe meer men den invloed ziet van de verminderde regens 

 en van een langdurig droog jaargetijde, door een tijd van groei en 

 bloei afgewisseld. De grazige vlakten maken plaats voor dorre wilder- 

 nissen, waar de landbouw slechts door besproeiing wordt in stand 

 gehouden en de rijstteelt overal de talrijke bevolking bezig houdt. 

 Hooge boomen ziet men niet meer, en ondoordringbare bosschen van 

 heesterachtige gewassen en doornstruiken , de zoogenoemde jungles , 

 geven een woest maar weinig verheven karakter aan het landschap. 

 Onmetelijke rijstvelden, afgewisseld door dorre vlakten en digte heester- 

 bosschen , de broeinesten van tijgers , kenmerken het zuidelijk gedeelte 

 van het Britsch-Indische schiereiland. Alleen de menschelijke zorg heeft 

 die oorden hier en daar in paradijzen herschapen ; aan zichzelf over- 

 gelaten zou Dekkan spoedig een onherbergzame woestenij worden. De 

 strijd met de natuur heeft gewis eenmaal een grooten invloed gehad 

 op de ontwikkeling der Hindoes , maar hun grootheid is reeds sedert 

 eeuwen te niet gegaan. Er is een tijd van komen en van gaan, ook 

 voor de volken. 



De weelderige natuur van noordelijk Hindoestan, de oorspronkelijke 

 wouden , die zich in het gebied van de Teraï langs den zuidelijken voet 

 van den Himalaja uitstrekken, zijn het uitgangspunt van den plan- 

 tengroei van geheel tropisch Azië. Dezelfde algemeene plantenkarakters , 

 die de wouden van het Indische vasteland kenmerken, vindt men, in 

 tallooze verscheidenheid , op Ceylon en de westelijke eilanden van den 

 Indischen Archipel, Sumatra , Java en Borneo terug. Doch niet overal 



