HET GROENE KLEED DER AAKDE. 103 



bloemstengels en in kransen geplaatste gele bloemen , die nog op geene 

 andere plaats is teruggevonden. Eene soort die veel op haar gelijkt, 

 maar toch niet dezelfde is , de Frimula prolifêra , vond wallich op 

 den Himalaja. Het ontstaan van zekere plantenvormen is dus onge- 

 twijfeld in verband met den aard der streken, waar zij ontstaan; en 

 als wij de nederige sleutelbloem aan onze duinbeekjes vergelijken met 

 de edele Primula van Java , dan is het als hebben wij de natuur in 

 haren geheimen werkkring bespied. 



De Primula imperialis is eene edele, ik zou bijna zeggen, hooghartige 

 plant. Herhaaldelijk zijn hare zaden naar Europa gezonden en de zorg- 

 vuldigste pogingen aangewend om haar in onze planten-menageriën 

 over te brengen; maar nog nimmer zijn die pogingen gelukt. De zaden 

 komen niet op ; de Primula imperialis verkiest geen wereldburgeres 

 te worden. Zij verlaat haar geboortegrond , den heiligen berg van 

 Java niet. 



De zoogenoemde Oude Wereld is , wanneer wij Europa uitzonderen , 

 wat haren plantengroei betreft, minder bekend dan Amerika. Evenals 

 de binnenlanden van Afrika, is bijna geheel China nog een onbekend 

 gebied , en alleen uit de meer en meer bekend geworden flora's van 

 Siberië en Japan kunnen wij eenigzins omtrent die van China besluiten. 

 Over het geheel schijnt in China en Japan het aantal boomsoorten, 

 in vergelijking der kleinere kruidachtige planten bijzonder groot te 

 zijn. Zoo is Japan zeer rijk aan eigenaardige Coniferen. De Scherm-den 

 {Sciadopitys) van Japan , die bij een naauwelijks 20 voet hoogen stam 

 een digte pyramidale kroon van 80 voet hoogte vormt, de Chinesche 

 Cypres (Cupressus funebris) , die in houding den treurwilg nabij komt 

 en kenmerkend is bij een volk dat zijn dooden hooger eert dan de 

 levenden , en de Pinus JBungeana in het noorden van China , wiens 

 korte stam zich in zeer hooge , regt omhoog groeijende , eerst aan hunne 

 spits een kroon vormende hoofdtakken verdeelt , zijn eigenaardige vormen 

 van de Chineesch-Japansche flora. 



Een groot gedeelte der Japansche en Chinesche planten heeft altijd 

 groene bladen , en onder deze zijn de soorten uit de familie der Tern- 

 stroemiaceeën , de edele Camellia en de belangrijke Theestuik , we- 

 reldberoemd. 



Volgens de laatste onderzoekingen vormt echter de Chineesch-Ja- 

 pansche flora niet zoozeer eene plantenwereld op zichzelve, gelijk de 

 Siberisch-Europesche of de Oostindische , maar veeleer een overgang 



