HET GROENE KLEED DER AARDE. 117 



de tiltuur zich vestigen, want de bodem is niet onvruchtbaar en ook 

 in sommige jaargetijden niet van regen misdeeld. 



Deze ondoordringbare wildernis is eene nog niet doorgronde werk- 

 plaats der natuur. Zij vormt het gebied, waar de eigenaardige Austra- 

 lische flora zich heeft ontwikkeld, eene flora, aan oorspronkelijke en 

 nergens anders voorkomende planten de rijkste der aarde. Van de ruim 

 8000 zigtbaar bloeijende planten , van deze flora tot heden bekend , 

 zijn niet minder dan 7000 alleen aan Australië eigen. De uitgangs- 

 punten dezer eigenaardige plantenvormen liggen in het zuiden en zuid- 

 westen , bij Swan-river en King George's Sound , dus ver van den 

 invloed der eilanden , die het digtst aan Australië grenzen. 



Het karakter der Australische planten is ons uit de verzamelingen 

 onzer oranjeriën welbekend. De heidevorm wordt vertegenwoordigd 

 door de Epacris met hare harde kleine blaadjes en lange vrolijk ge- 

 kleurde bloemtrossen , de Mimoseeën door tallooze Acacia's , de Papilio- 

 naceeën, Proteaceeën, Myrtaceeën, Compositen en Polygaleeën zijn 

 er ontzaggelijk rijk aan vormen , die het kenmerk dragen van hun 

 vaderland, kleine, harde, graauwachtige , somtijds witachtige bladen, 

 waardoor het struikgewas een vale armoedige tint vertoont. 



Gelijk in het zonnige Kaapland, is de natuur in Australië oogen- 

 schijnlijk dor en armoedig. Maar in die armoede ontwikkelt de natuur 

 haar grootsten rijkdom, en de oneindig afgewisselde, vreemd en sierlijk 

 gevormde en bontkleurige bloemen der Australische wildernis zeggen 

 ons dat die onherbergzame bodem geen doode plek is , maar een mid- 

 denpunt van leven en werkzaamheid op de overal levende en werk- 

 zame aarde. 



In tegenstelling met de zonnige vlakten van Australië, zijn de eilanden 

 van Nieuw-Zeeland met digte , donkere wouden bedekt. Op vele plaatsen 

 zijn die wouden uitgeroeid en in vruchtbare bouwlanden herschapen, 

 maar in den bodem zijn de bewijzen gevonden dat het woud zich eenmaal 

 onafgebroken over geheel Nieuw-Zeeland heeft uitgestrekt. 



In de gematigde luchtstreek gelegen, bieden die wouden niet de 

 verscheidenheid der tropische bosschen aan. De meeste boomen zijn 

 altijd groen , en munten niet uit door schoone bloemen. Iets sombers ligt 

 in die overwegende ontwikkeling der bladen. Het vochtige klimaat is 

 gunstig voor de Varens en boomachtige Liliaceeën. Nergens zijn de Varens 

 zoo talrijk als op Nieuw-Zeeland , hoewel het aantal soorten er betrek- 



