134 



DE VERSCHILLENDE METHODEN 



één seconde ongeveer 300000 kilometer, in '/iooooo seconde dus slechts 

 3 kilometer. 



Laat men nu een lichtstraal tusschen twee tanden van de schijf 

 doorgaan, en wordt deze op eenigen afstand door een spiegel loodrecht 

 opgevangen en' vervolgens terug geworpen naar de schijf, dan zalmen 

 gemakkelijk inzien dat de omstandigheden zoo kunnen geregeld zijn, 

 dat de straal bij zijn terugkomst op den omtrek der schijf hetzij door 

 een tand wordt opgevangen , of tusschen twee tanden kan doorgaan. 



Om een lichtstraal van genoegzame kracht te verkrijgen , laat men 

 zon- of lamplicht op een lens M vallen , zoodat het licht zich in een 

 punt achter de lens zou vereenigen. Door een schuin geplaatst onver- 

 foelied spiegelglas K werpt men den stralenbundel op zijde, zoodat het 

 bedoelde vereenigingspunt der stralen in A valt. Thans plaatst men 

 een tweede lens D zoodanig, dat haar brandpunt ook in A ligt. Zij 

 vangt de stralen op , die door A heen hun weg vervolgen , en maakt 

 ze , volgens eene bekende eigenschap der positieve lenzen , tot een even- 

 wij digen bundel. Deze kan nu zijn weg vervolgen. Op een grooten af- 

 stand van D plaatst men de derde lens E , die alle stralen opvangt 

 en in haar brandpunt vereenigt. In dit punt stelt men een klein vlak 

 spiegeltje B , dat al de stralen terugkaatst , zoodat zij ten tweedemale 

 de lens E treffen. Daar zij uit haar brandpunt gekomen zijn, maakt 

 deze lens hen weder evenwijdig , en zullen zij den geheelen afstand nog- 

 maals doorloopen , en door de lens D gaan , zonder dat er een verlo- 

 ren gaat, tenzij door de ondoorschijnendheid van den dampkring. 



Fig. 5. 



Inrichting van de proef van i'izeau. 

 L Lamp. M, D, E, lenzen. AC schijf. K spiegelglas. B spiegel. 



Deze lens concentreert hen weder in het brandpunt A , vanwaar zij uit- 

 gaan en op het spiegelglas K vallen. Een gedeelte wordt nu terugge- 



