TOT BEPALING VAN DE SNELHEID DES LICHTS. 149 



een vierde en een vijfde kwamen , allen volkomen gelijk en op dezelfde 

 wijze geplaatst. De vierde zond de stralen naar den laatsten, maar 

 het krommingsmiddelpunt van dezen lag in het midden van den vier- 

 den spiegel , en hij zond dus de stralen op hun weg terug , zoodat zij alle 

 terugkaatsingen in omgekeerden zin nogmaals ondergingen en op den 

 rondwentelenden spiegel terug kwamen. Stond deze stil , en was alles 

 met zorg gesteld , dan moest de lens een beeld ontwerpen , dat samenviel 

 met de lijntjes zelf. Natuurlijk werden de stralen, die dit beeld gingen 

 vormen , door de bovengenoemde glazen plaat opgevangen , en het be- 

 doelde beeldje in een loupe gevormd, die het aan het oog sterk ver- 

 groot vertoonde. Een dergelijk glaasje met fijne lijntjes in de loupe be- 

 vestigd en met het beeld vergeleken , kon dienen om de positie daar- 

 van scherp te bepalen. Daar de geheele weg van den rondwentelenden spie- 

 gel over alle holle spiegels heen en terug 40 meter bedroeg, was de 

 verplaatsing, die men bij de proef verkreeg, veel aanmerkelijker dan 

 vroeger. De verplaatsing kon men bovendien nog vergrooten, wanneer 

 de draaiende spiegel meer van de glasplaat met de lijntjes verwijderd 

 werd. Deze afstand werd bij de proef van tijd tot tijd veranderd, en 

 telkens de verplaatsing met de loupe gemeten. 



Maar nu moest niet alleen deze laatste meting met scherpte geschie- 

 den, maar ook de omwentelingssnelheid van den spiegel moest juist 

 bekend zijn. Zie hier hoe vernuftig foucatjlt dit (leed. 



Onmiddelijk voor de loupe was een schijf met fijn getanden rand 

 geplaatst , die door een uitmuntend uurwerk van froment in gelijkma- 

 tige beweging werd gebracht. Als men in de loupe zag en men de schijf 

 stil zette , zag men twee of drie harer tanden in het veld der loupe , 

 mits dat verlicht was. Die verlichting grijpt bij de proef alleen dan 

 plaats, als de stralen door den rondwentelenden spiegel in de loupe 

 worden geworpen, dus bij elke rondwenteling van dezen eenmaal. 



Wanneer de schijf zich tusschen twee opvolgende verlichtingen één 

 taDd verplaatst heeft , kan men daarvan niets bespeuren , als zijnde 

 dit in het donker geschied. De tanden schijnen niet veranderd te zijn , 

 en alles maakt den indruk alsof de schijf had stil gestaan. Dit blijft 

 nog zoo , al maakt de spiegel 400 rondwentelingen in de seconde , mits 

 er slechts bij elke omdraaiing éen tand , dus in de seconde 400 tanden 

 door het veld der loupe gaan. Wanneer er slechts 399 of 401 voor- 

 bijgaan, schijnt het voor het oog alsof de schijf zich in die seconde 

 één tand achter- of voorwaarts heeft gedraaid. De rand der schijf had 



