TOT BEPALING VAN DE SNELHEID DES LICHTS. 153 



een beletsel. Ja , de warme lucht , die uit den schoorsteen van het Lycée 

 Louis-le-Grand opsteeg, was bijna een klip, waarop de geheele proef 

 schipbreuk zou geleden hebben. Coknu wachtte echter totdat er 

 vacantie was, en toen gelukte de meting. De afstand bedroeg, bij 

 triangulatie gevonden, 10310 meter, dus ruim zeven kwartier gaans. 

 De snelheid des lichts in het luchtledig, hieruit berekend, was 298500 

 kilometer per seconde. Coknu verzekert, dat de werkelijke waarde 

 minder dan 775 kilometer van dit getal moet verschillen, d. i. , dat 

 de gevonden waarde op *j 30Q nauwkeurig is. 



Evenals fizeau besluit cornu zijne mededeelingen met eene aanbe- 

 veling voor de toekomst. Zonder veel bezwaar, zegt hij , kan men de 

 proef onder een helderder hemel en op een geschikter plaats (dan het 

 mistige Parijs) herhalen, met stations die 20 a 30 kilometer van elkaar 

 verwijderd zijn. Men kan dan op 1 j 103n zekerheid rekenen. Coknu heeft 

 grooten lust om die proef te bewerkstelligen, en hoopt op den steun 

 der Academie. 



XII. 



Wij zijn thans aan het einde van onze beschrijvingen gekomen , en 

 de lezer, die mij tot hiertoe gevolgd heeft, is zeker iemand, die veel 

 belang stelt in de natuurwetenschap. Wij zullen het twaalftal para- 

 graphen vol maken, door nu de beschreven methoden en hare uitkom- 

 sten nog eens te overzien en te vergelijken. 



De methode van roemer heeft dit voor, dat zij de lichtssnelheid 

 afleidt door het meten van een vrij aanzienlijke tijdgrootheid , t. w. 

 van den tijd , welken het licht besteedt om een ruimte te doorloopen 

 gelijk aan den diameter van de loopbaan der Aarde. Deze tijd bedraagt 

 nagenoeg 16 ! / 2 minuut. Toch zijn haar resultaten niet zeer nauwkeurig. 

 Kon men namelijk dezen tijd zeer scherp bepalen, b. v. op '/ n seconde 

 na, dan zou roemers methode zeer hooge waarde hebben. Maar dit kan 

 niet. Het is duidelijk, dat de Jupiterwachter, wegens zijne lichamelijke 

 uitgebreidheid, altijd eenige oogenblikken noodig heeft om uit den 

 schaduwkegel in het zonlicht te treden , en daarom hangt het van vele 

 omstandigheden af, op welk oogenblik zijn licht het eerst in den kijker 

 wordt bespeurd. De helderheid van den dampkring en het vermogen 

 van den kijker zijn hierop van grooten invloed. In 't begin dezer eeuw 

 heeft delambre deze methode nog eens toegepast. Meer dan duizend 



