NAAR AANLEIDING VAN EEN HANGEND VRAAGSTUK. 165 



maar wat het eerste betreft , het is zoo : du sublime au ridicule il riy 

 a quun pas. Subliem is het idee, zooveel immer mogelijk is alle dieren 

 voor pijn en leed te behoeden , den toestand te verwezenlijken dien 

 de dichters ons als dien in het paradijs hebben geschilderd; maar het 

 is waarlijk niet mijne schuld , dat dit idee ridicuul wordt zoodra men 

 het aan de koude werkelijkheid toetst. Intusschen, de ongenoemde 

 schrijver heeft in zooverre gelijk, dat de zaak eene ernstige behande- 

 ling verdient. Ik zal hem dan ook in het volgende vollen ernst geven. 

 Mogelijk zal hij zelf en zullen anderen met hem daardoor inzien, dat 

 zij , op onjuiste grondstellingen bouwende , veel te ver zijn gegaan , 

 toen zij zich door hunne op zich zelve lofwaardige zucht om dieren 

 voor leed te vrijwaren , hebben laten verleiden tot het bekende adres 

 aan den Minister van Binnenlandsche Zaken, waarin eene flauwe po- 

 ging werd aangewend om een aantal professoren aan onze universi- 

 teiten en leeraars aan de veeartsenijschool onder een soort van voogdij 

 te plaatsen. De schrijver geeft eene lijst der leden die de directie der 

 Vereeniging te 's Hage uitmaken, en zegt, dat deze hoogst achtings- 

 waardige mannen zijn. Ik ben verre van dit te ontkennen, maar meen 

 toch te mogen aannemen dat de professoren, waaronder eenige tot 

 sieraad der Nederlandsche wetenschap verstrekken, even achtingswaar- 

 dig als de Haagsche heeren zijn. Wie heeft aan de eerste het recht 

 gegeven de tweede bij het publiek en bij de regeering aan te klagen? 

 Niemand dan zij zelven , verblind door den waan , dat zij hier als her- 

 vormers mochten optreden, en anderen, die niet minder gewoon zijn 

 zich rekenschap van hunne daden te geven, te leeren wat hun plicht 

 is. Waarlijk, men moet wel zeer ingenomen zijn met zijne eigene in- 

 zichten om den moed tot zulk eenen stap te hebben. En wat die heeren 

 eigenlijk gewenscht hadden, was nog veel meer dan zij in het adres 

 gevraagd hebben. Dit blijkt uit de brochure van den ongenoemden 

 schrijver, voor zoover deze althans geacht kan worden de zienswijze 

 der directie uit te drukken. Daaarin wordt gewezen op het voorbeeld 

 der Fransche regeering , die , inzonderheid op aandrang van de toenma- 

 lige keizerin eugÉnie, in 1867 een besluit nam, waarbij de vivisectien 

 aan de Veeartsenijschool aan bepaalde reglementen onderworpen werden. 

 Indien de schrijver eenigzins bekend ware geweest met den toe- 

 stand der wetenschap en van het hooger onderwijs in Frankrijk gedu- 

 rende het keizerrijk, dan zoude hij zich wel gewacht hebben zich op 

 zulk een voorbeeld te beroepen. In de periode van 1852 tot 1870 is 



