168 EENE PSYCH0L0H1SCHE STUDIE 



gezinnen, die nu van de haringvangst leven, ongelukkig maken. 



Mogelijk echter acht gij dat haringen evenmin als oesters veel gevoel 

 hebben en derhalve uwe belangstelling minder verdienen. Ik wil daarom 

 andere dieren noemen , die , blijkens de geheele ontwikkeling hunner her- 

 senen , ten aanzien der werking van hun zenuwstelsel , voor het minst op 

 gelijken trap staan met honden, paarden en dergelijke dieren, welke de 

 meeste dierenbeschermers het eerst onder hunne hoede nemen , niet 

 omdat zij het meer verdienen dan andere dieren , maar omdat zij dezen 

 het best kennen. Onbekend maakt, wel is waar, onbemind, doch wan- 

 neer het de beantwoording van een gewichtig vraagstuk geldt, dan 

 moet men het algemeen stellen , gelijk het trouwens ook door de Ver- 

 eeniging wordt opgevat. Welnu , alleen op Newfoundland leven om- 

 streeks tien duizend zeelieden met hunne huisgezinnen van de robben- 

 vangst. De robben of zeehonden worden door hen verrast op de ijs vel- 

 den, korten tijd nadat de wijfjes hare jongen hebben geworpen. De vangst 

 moet met groote snelheid geschieden , daar anders de dieren tijd tot 

 ontvluchting in het water zouden hebben. Zij worden daarom niet ge- 

 dood , maar door een slag met een handspaak op den neus verdoofd , 

 dadelijk op den rug gewenteld en nog levend gevild. Dat het leven 

 ook daarna nog niet geheel geweken is, -bewijzen de rillingen en trek- 

 kingen der gevilde lichamen , die de robbenslagers als voor hen onnut 

 laten liggen. Terwijl die slachting onder de volwassen dieren plaats 

 grijpt, jammeren de jongen om hunne vermoorde moeders. Al naar ge- 

 lang de vangst meer of minder gelukkig is , worden zoo jaarlijks van 

 250,000 tot 600,000 robben alleen door de Newfoundlanders gedood , en 

 men weet dat vele andere volken, vroeger ook wij Nederlanders, die 

 vangst op even groote schaal uitoefenen , zoodat het getal der jaarlijks 

 gedoode, dat is op hoogst pijnlijke wijze geviviseceerde robben milli- 

 oenen bedraagt. 



Ziedaar een ruim arbeidsveld voor de Vereenigingen tot bescherming 

 der dieren. Zij hebben zich daarop dan ook met lofwaardigen ijver 

 reeds begeven. Of het hun echter gelukken zal , ook door internationale 

 verdragen, het lot der arme robben in iets te verbeteren, staat zeer 

 te betwijfelen. Eene andere wijze van vangst schijnt in dit geval niet 

 wel mogelijk; het is zeer te vreezen dat elke andere wijze om de rob- 

 ben te dooden, die niet even goed en snel tot het doel voert, onuit- 

 voerbaar zal blijken; en door de vangst geheel te verbieden, zouden 

 talrijke menschenbe volkingen van ellende moeten omkomen. 



